kapitel1vonteil1


www.TransTextMedia.ch

TEIL 1 Kapitel I von Teil I 

Mini Mueter isch hütt gschtorbe. Oder villicht geschter - ich weiss es nid gnau. Äs isch es Telegramm vom Heim cho: MUTTER VERSCHIEDEN. BEISETZUNG MORGEN. MFG, aber das will nüt heisse - äs chönnt au geschter gsi si. 

Ds Altersheim isch in Marengo, öppä 60 Kilometer ewäg vo Algier. Mit em Bus wo am Namitag am 2 fahrt, chan ich vor äm Iidunkle dört äne aacho. Dänn chan ich d'Nacht dett verbringe - also di üblichi Totewach näbet de Liiche halte - und morn am Aabig wider zrugg sii. 

Ich ha zwei Tääg Abweseheit bi mim Arbeitgäber iigäh. Logischerwiis het är si mier unter däne Umschtänd nid chönne verweigere. Ich ha aber gfunde, är heg verärgeret uusgseh, und ha unüberleit gseit: "'Tschuldigung, s'isch nid mini Schuld." Nachhär isch mer dämmeret, dass ich das nid hetti säge müesse. Ich hett kei Grund gha, mich z'entschuldige, sondern äs wär eher a ihm gsi, mier sis Biileid uuszdrücke undsowiiter. Villicht wird är das übermorn mache, wenn är mich i de schwarze Truurchleidig gseht. Jetzt isch es nämli no eso, als wär mini Mueter no gar nid richtig tot. Aber nach de Beärdigung wirds alles offiziel sii - en abgschlossni Sach. 

Ich ha de Namitag-Am-Zwei-Bus gno. Es isch en süttig heisse Namitag gsi. Ich ha vorhär, wie meischtens, im Célesté sim Restaurant gässe gha. Alli dört sind bsunders nätt zu mier gsi, und de Célesté het mer gseit: "Me het nume ei Mueter". Ich ha ihm rächt gäh. Und wenn ich mich wieder uf de Wäg gmacht ha, händs mich zur Tür begleitet. Ich ha chli gjuflet, will ich no ufe zum Emmanuel ha müesse, zum mer ihm sini schwarzi Gravatte uuslehne und en Truurfloor. Är het sin Unkel verlore vor es paar Mönet. Ich ha muesse ränne zum de Bus verwütsche. Ich nime aa, dass mini Hascht - verbunde mit em Blände vom Himmel, äm Benzingruch und em Grüttel vo däre Ruckelpischte - mich iigschlööferet het. Ich ha fascht die ganzi Fahrt dure gschlafe. Wenn ich uufgwacht bi, bin ich an en Soldat aaglehnt gsi, wo gschmunzlet hat und mich gfröget hat, ob ich vo wiit här chiem. Ich ha die Frag bejaht, zum nid müesse lang rede. 

Ds Heim isch öppe zwei Kilometer vom Dorf entfärnt. Ich bi gloffe. Ich ha d'Mueter grad sofort wölle gseh, aber de Portier het mer gseit, ich müess zerscht zum Diräkter. De Diräkter isch bsetzt gsi, darum han ich no chli müesse warte. De Portier het währenddesse chli mit mer gschnurret; dänn het är mich zum Büro gfüehrt. 

De Diräkter isch en sehr chline Maa mit graue Haar gsi, wo en Orde vo de Ehrelegion i sis Chnopfloch gschteckt gha het. Är het mich mit sine wässrige blaue Äugli lang aaglueget. Dänn het är mier d'Hand gschüttlet; So lang, dass ich gar nümm gwüsst ha, wie ich si sött zruggzieh. Dena het är es Dossier gnoh, wo uf sim Pult gläge isch, und gseit: "D'Madame Meursault isch vor drüü Jahr i euses Heim cho. Usser Ihne hett si kei Aaghörigi meh gha." Ich ha aagfange, mich z'erkläre, will mier isch es so vorcho, als wetti är mier für irgendöppis d'Schuld gäh. Aber är het mich unterbroche: "Si müend sich gar nid entschuldige, min Sohn! Ich ha nachegluegt und scho gseh, dass Sie nid die nötige Mittel gha hetted, sälber für Ihri Mueter z'sorge. Si het öpper bruucht, wo immer bi ihre isch, und de Lohn vo me ne junge Maa wie Ihne isch da defür z'bescheide. So oder so: Sie isch bi eus im Heim glücklicher gsi als Dihei." Ich ha gseit: "Ja, Herr Diräkter: Da bin ich mer sicher". Är het aagfüegt: "Sie het hie es paar gueti Fründe und Fründinne gha. Und wüssed sie, alti Lüüt sind gärn unter sich. Sie sind z'jung und mit Ihne hetti sie sich glangwiilet. Mit ihrne Fründe und Fründinne het si Inträsse chönne teile, wo us ere andere Zyt chömed, das hetti Sie nid verschtande." Das het gschtumme. Wenn mier no zäme gläbt händ, het d'Mueter mich fascht immer nume aagschwige und isch mer schtill mit em Blick gfolgt. I de erschte paar Wuche im Heim het sie zwar oft gjammeret. Aber das isch nume darum gsi, will sie sich no nid as Heim gwöhnt gha het. Nach ei, zwei Mönet hetti sie gjammeret, wenn me si wider us em Heim gnoh hetti. Äbefalls wäg de Gwöhnig. Darum han ich si im letschte Jahr nid hüüfig bsuecht. Nid zletscht au darum, will en Bsuech en ganze Sunntig bruucht, usserdäm die lang Busfahrt und ds Billetlöse. 

De Diräkter het wiitergredet, aber ich ha ihm nid gross zueglost. Am Schluss het är gseit: "Ich dänke, Sie wänd jetzt ihre Mueter gseh." Ich bi wortlos uufgschtande und är het mich durch d'Türe gfüehrt. Wo mer d'Schtäge abe gange sind, het är erchlärt: "Ich ha d'Liiche i eusi chlini Liichehalle ta. Süscht giebts no meh Uufregig unter de andere Alte, wenn sie si gseh würded. Immer wenns da en Tote git, sinds zwei, drüü Täg nerwös. Das git zuesätzlichi Arbet und zuesätzlichi Sorge für euses Pflegepersonal." 

Mier händ de Hof überquert, wo alti Männer i chline Grüppli mitenand plauderet händ. Sobald mier vorbi cho sind, sinds alli ruhig worde. Hinter eusne Rügge hets Plaudere dänn wieder aagfange. D'Schtimme händ mi a Papageie i mene Chefig erinnert, nume dass d'Tön nid ganz so schrill gsi sind. De Diräkter isch vor emene chline und tüfe Gebäude schtah blibe. "So, ich lah Sie hie alei, Herr Meursault. Falls Sie öppis bruuched, bin ich i mim Büro. De Beärdigung isch morn am Morge. So chönd sie d'Nacht am Sarg vo Ihrere Mueter verbringe; so wie Sie's sicher wünsched. Nume no eis: Ich ha vo de Fründe vo Ihrere Mueter erfahre, dass Sie en Beeärdigung nach chirchlichem Ritual gwünscht het. Ich ha alles i'd Wäg gleitet. Nume, damit Sie's wüssed." Ich ha nem Danke gseit. Aber so wiit ich weiss, het mini Mueter - obwohl kei bekännendi Atheischtin - nie i ihrem Läbe en einzige Gedanke a d'Religion verschwändet. 

Ich bi i'd Lichehalle iiträtte. Es isch en helle und üsserscht reine Ruum gsi, mit gwysslete Wänd und emene grosse Oberliecht. Die einzige Möbel sind es paar Schtüehl und x-förmigi Böck gsi. Zwei vo däne Böck sind uufgschtellt i de Ruummitti gschtande; si händ de Sarg treit. De Sargdechel isch uf em Sarg gsi, aber d'Schruube sind no nid ganz aazoge gsi, ihri vernicklete Chöpf sind us sim Nussbaumholz vüregschtande 

En - wahrschinlich arabischi - Pflegerin, isch näb de Bahre gsässe; Si het en wiisse Chittel und um d'Haar es bunts Foulard treit. De Wärter isch hinter mich äne gschtande. Är isch wahrschinlich grännt gsi, dänn är isch usser Atem gsi. "Mier händ de Dechel scho druf ta, aber ich chan en wider drabnäh, damit Sie ihri Mueter no es letschts Mal gseh chönd." Während är zum Sarg gange isch, han ich em gseit, är söli sich dä Uufwand nid mache. "Sie wänd nid...?" het är gfröget, und ich ha beschtätiget "Nein". Är het de Schruubezieher wieder i sin Hosesack tah, "Wieso?", und mich erschtuunt aagschtarrt. Dänn han ich begriffe, dass ich das nid hetti sölle säge, und es isch mer peinlich gsi. 

Nachdäm är mich es paar Augeblick aaglueget het, het är gfröget: "Wieso nöd?". Das het är eigentli nid i vorwurfsvollem Ton, sondern eher gwunderfitzig gefröget: Är hets eifach wölle wüsse. "Ich weiss nid." han ich gantwortet. Är het aagfange, sis Schnurrbärtli z'verzwirrle; und dänn, ohni mich aazluege, het är höflich gseit: "Ich verschtah Sie." Är het schöni klari blaui Auge gha, und en rötliche Teint. Näbet em Sarg het är für mich eine vo de Klappschtüehl uufgfaltet und isch dehinter gsässe. D'Pflegerin isch uufgschtande und zur Türe gloffe. Wo si gange isch, het de Wärter mier is Ohr gflüschteret: "Das isch en Tumor, wo si da het, die Armi." Ich ha si gnäuer aaglueget und gseh, dass si en Bandage um de Chopf gha het, diräkt unter de Auge. Uf de Höchi vo de Nase isch de Verband ziemlich flach gsi, ihres Gsicht het fascht nume no us däm wysse Schtreife Schtoff beschtande. Chum isch si gange, isch au de Wärter uufgeschtande: "Jetzt lahn ich Sie chli elei". Ich weiss nid, was für en Geschte ich gmacht ha, aber de Wärter isch hinter mim Schtuehl gschtande. Ds Gfühl, öppert hinter mim Rugge z'ha, isch mer unagnähm gsi. 

D'Sunne isch tüüfer gschtande und de ganzi Ruum mit eme helle Liecht uusgfüllt worde. Zwei Hornisse sind über mim Chopf umegschwirrt, und gäge's Glas vom Oberliecht prallt. Ich bi so müed gsi, dass mer fascht d'Auge zueklappet sind. Ohni mich nach ihm umzdräie, han ich de Wärter gfrögt, wie lang dass är scho im Heim schaffi. "Füüf Jahr". Die Antwort isch so zügig cho wie us de Pischtole gschosse, als hetti är im Vorus gwüsst, dass ich ihm die Frag würdi schtelle. Das het ihn läbhaft plaudere lah. Är het gseit, wenn ihm vor zäh Jahr öppert gseit hetti, dass är emal Wärter imene Altersheim vo Maregno würdi sii, hetti är das niemals glaubt. Är sig 64 und urschprünglich vo Paris. Da han ich unterbroche: "Ah, Sie sind nid vo da?" Ich ha mich dänn dra erinnert, dass är über mini Mueter gseit het, si müessi schnäll beärdiget wärde, wäg de Hitz vo däm Flachland da in Marengo. "In Paris werded d'Liiche drüü Tääg, mengisch sogar vier Tääg uufphalte." Nach däm het är erwähnt, dass är de beschti Teil vo sim Läbe in Paris verläbt hetti und dass är das nie vergässe chönni. "Da in Marengo", het är gseit, "muess alles so schnell gah. Chum hesch di a d'Idee gwöhnt, dass eine tot isch, muesch ne scho verloche." Sini Frau sägi ihm immer: "D'Schnurre zue! Verzell nid immer allne Lüüt so Sache." Drum het är dänn aagfange, sich bi mier z'entschuldige. Ich ha ihm gseit, das seyg scho guet; ich hebi's nämlich interessant gfunde, was är verzellt heg. Dänn het är mier erklärt, är seyg damals eigentlich als Pensionär is Heim cho. Aber är seyg immer gsund und munter gsi, und wo dänn d'Wärterschtell frei worde seyg, hebi är sich defür anerbote. Ich ha bemerkt, är seyg also also au en Pensionär vom Heim, aber är het da devo nüt wölle wüsse. Är isch eine vom "Leitigpersonal" gsi. Es het mich scho vorhär verwirrt, wenn ich ghört ha, wie är über d'Pensionäre gredet het: Är het sie "die" oder "die Alte" gnännt, obwohl mängi nid elter sind als är. Aber natürlich han ich sini Sichtwiis chönne teile: Als Portier het är en bsunderi Schtellig und en gwüssi Autorität über "die Alte". Grad dänn isch d'Pflegerin zruggcho. D'Nacht isch rasch iibroche, uf ei Schlag - so hets mer gschune - isch de Himmel im Oberliecht schwarz worde. De Portier het d'Lampe aagla und ich bi vom Liechtschwall bländet worde. Är het mier vorgschlage, in Ässsaal z'gah, zum öppis schpachtle, aber ich ha kei Appetitt gha. Dänn het er mier aabote, dass är mier en Milchkafi holt. Wil ich gärn Milchkafi ha, han ich "Danke" gseit und es paar Minute schpöter isch är mit eme Tablett zruggcho. Ich ha de Kafi trunke und dänn Luscht uf en Zigarette gha. Aber ich bi nid sicher gsi, ob meh döf rauche näbet de Mueter. - Ich ha gschtudiert und bi zum Fazit cho: Äs schpillt eigentlich gar kei Rolle. Ich ha em Wärter en Zigi offeriert und mier händ zäme graucht. Nach eme Zytli het är wieder aagfange z'rede. "D'Fründe vo ihrere Mueter wärded bald cho, zum äbefalls Totewach halte. Mier halted immer Totewach, wenn öppert schtirbt. Ich gange no es paar Schtüel und en Chrueg Kafi gah hole. Ds Liecht uf däne wysse Wänd het mini Auge ermüedet, und so han ich de Portier gfragt, ob är nid eini vo de Lampe chönnt lösche. "Nüt z'mache!", het är beduuret, "Äs git nume ei Schalter: Äs brännet entweder alli Lampe oder keini. Das isch so konschtruiert". Im wiitere han ich ihn nümme schtarch beachtet, är isch usegange, het es paar Schtüehl bracht und rund um de Sarg uufgschtellt. Uf eine devo het är en Kafichrueg gschtellt und zäh oder es dutzend Tasse. Dänn isch är i mini Richtig abgsässe, zwüschet eus de Sarg. D'Pflegerin isch am andere Änd vom Ruum gsi, de Rugge zu mier. Ich ha nid gseh, was sie macht, aber sie het d'händ eso bewegt, als würd sie schtricke. Es isch mer sehr aagnähm gsi, de Kafi het mich gheizt, und durch die offni Türe sind Bluemedüft und chüeli Nachthüüch inecho. Ich glaub, ich ha es Zyytli gschlafe. 

Ich bi uufgweckt worde durch es komisches Grüsch i mine Ohre. Wil ich mini Auge vorhär lang gschlosse gha ha, han ich jetzt z'Gfühl gha, z'Liecht sig sogar no schtercher worde. Es het nienet au nume en Schpuur vo Schatte gäh. Jede Gägeschtand, jedi Chrümmig und jede Winkel het sich so scharf abzeichnet, dass es em Aug scho fascht weh tah het. Die alte Lüüt, d'Fründe vo minnere Mueter, sind inecho. Ich ha insgesamt zäh zellt. Si sind fascht grüschlos durch de bleichi wyssi Liechterschyn gschliche. Kei Schtuehl het tönt bim Absitze. Nie i mim ganze Läbe han ich öppert so klar gseh wie die Lüüt. Keis Detail vo ihrne Chleider oder Attribut isch mer entgange. Will alles so schtill und irreal gsi isch, han ich chum chönne glaube, dass sie exischtiered. Fascht alli Fraue händ Schürze agha, und die aazogne Bändel händ ihri Büüch vüreträtte lah. Ich ha nie bemerkt, was für dicki Ränze alti Fraue händ. Die meischte Manne sind schpindeldürr gsi und händ Schtöck treit. Befremdet het mich, dass meh ihri Auge nid gseh het, sondern numme es dumpfs Lüüchte imene Huufe vo Falte. Bim Absitze händs mi aaglueget und wortlos mit em Chopf gnickt (Ihri Lippe händs is zaahlose Muul inegsoge). Debi han ich nid chönne erkänne, obs mi wänd grüsse oder ob das schtumme Nicke eifach ihre Tic, ihri Magge, isch. Ich ha mal aagnoh, dass si mich grüessed. Aber wo ich sie eso gseh ha, wies alli, müed und ärnscht um mich umegruppiert, mit em Chopf gwagglet, han ich de absurdi Iidruck gha, sie würded wie es Gricht über mich richte. 

Es paar Minute schpöter het en Frau aagfange z'brüele. Sie isch i de zweite Reihe gsi, darum han ich ihres Gsicht nid chönne gseh. Regelmässig het sie es aprupts Schluchze vo sich gäh; me het de Iidruck gha, sie würdi nie uufhöre. Die andere händ nüt gmerkt, schiinbar. Sie sind ruhig gsässe und händ schtarr de Sarg aaglueget, ihri Gehschtöck oder irgend es süschtigs Objekt. Und d'Frau het immer no brüelet. Ich bi eher überrascht gsi, will ich gar nid gwüsst ha, wär sie isch. Ich ha wölle, dass sie uufhört, aber ha nid traut, sie aazschpräche. Nach eme Zytli isch de Portier zu ihre cho, het sich über sie büügt und ihre öppis gflüschteret. Sie het nume de Chopf gschüttlet, öppis unverschtändlichs gmurmlet und unverminderet wiiterbrüelet. De Portier het sin Schtuel näbe mine gschtellt. Zerscht het är nüüt gseit, dänn, ohni mich aazuluege, het är erklärt: "Sie het Ihri Mueter sehr verehrt. Sie seit, Ihri Mueter seyg ihri einzig Fründin uf de Wält gsi. Und jetzt seyg si allei." Ich ha nüüt z'säge gha und d'Schtilli isch es paar langi Moment wiitergange. Mit de Zyt sind d'Schluchzer vo de Frau sältener worde, und nachdäm sie sich d'Nase gschnüüzt und es paar Minute gwimmert het, isch si dänn au ruhig worde. 

Ich bi sehr müed gsi und d'Bei händ mer weh ta. Ich ha gmerkt, dass mich d'Rueh ärgeret. Ds einzige Grüsch isch es ziemlich komisches Grüsch gsi: Es isch nume hie und da hörbar gsi und ich ha grätslet, was es chönnt si. Plötzlich han ich errate, dass die alte Manne ihri Bagge is Muul inesuuged, und eso es seltsams Suug-Grüsch mached. Si sind so sehr mit ihrne Gedanke beschäftiget gsi, dass si gar nid gmerkt händ, dass sie das möched. Ich ha sogar de Iidruck gha, d'Liich zwüschet ihne würd ihne nüüt bedüüte. Aber jetzt glaub ich, dass ich i däm Punkt unrächt gha ha. Wier händ alli de Kafi trunke, wo de Portier umegäh het. Wiiter chan ich mich nümme a vieles erinnere; irgendwie isch d'Nacht durecho. Nume a ei Moment han ich no Erinnerige. Ich ha d'Auge göffnet und alli alte Manne, bis uf eine, schlafend i ihrne Schtüehl gseh. De wachi Ma het sis Chüni uf sini Händ abgschtützt, wo widerum uf sim Schtock grueht händ. Er het mi aagschtarrt, als hetti är richtig druf gwartet, dass ich uufwache. Dänn bin i wieder iigschlafe. Ich bi nach eme Zytli wieder uufgwachet, will z'Beiweh zu nere Art Chrampf worde isch. Es isch en Schpur vo de Dämmerig im Oberliecht z'gseh gsi. Ei, zwei Minute schpöter isch eine vo de alte Manne uufgwachet und het wiederholt ghueschtet. Är het mehrmals in es grosses karierts Nastuech gschpoizt und jedes Mal hets so tönt, als würdsch en würge. Das het die andere uufweckt. Und de Portier het gseit, es seyg Zyt zum gah. Si sind alli glichzytig uufgschtande. Ihri Gsichter sind grau wie Äsche gsi, nach däre herte, lange Totewach. Zu minnere Überraschig händ mier alli d'Händ gschüttlet, als hetti die wortlosi gmeinsami Nacht eus irgendwie verbinde chönne. 

Ich bi würklich ziemlich müed gsi. De Portier het mich i sis Zimmer gfüehrt, wo ich mich e chli ha chönne wäsche. Er het mer no chli Kafi usgschänkt, und dä het mer schpürbar guet ta. Wenn ich use gange bi, ich d'Sunne scho am Himmel gschtande, wo zwüschet Maregno und am Meer rot gfärbt gsi isch. En morgendlichi Brise het gweht und si het en aagnähme salzige Gruch gha. Es isch wie z'Verschpreche für en sehr guete Tag gsi. Ich bi scho lang lang nümme uf em Land gsi. Ich ha mich bim Gedanke ertappt, was für en aagnähme Schpaziergang ich doch hetti chönne ha, wenn ich nid bi de Mueter hetti müesse si. Aber ich ha im Hof gwartet, unter ere Platane. Ich ha d'Grüch iigschnufet, wo us de chüele Ärde chömed, und mich nümm müed gfühlt. Dänn han ich a mini Kollege und Kolleginne im Büro tänkt. Um die Zyt schtönds uf, möched sich bereit für d'Arbet. Für mich isch das immer die schlimmschti Schtund vom Tag. Ich ha eso wiiter tänkt - öppe zäh Minute lang. Dänn het im Gebäude en Glogge gschället und hinter de Fänschter het me Bewegig gseh. Dänn isch alles wieder schtill worde. D'Sunne isch no chli höcher gschtige und si het mini Füess gwärmt. De Portier isch über de Hof cho und het gseit, de Diräkter möcht mit mer rede. 

Ich bi is Diräkzionsbüro und ha müesse Formular unterschribe. Ich ha gmerkt, dass de Diräkter schwarz treit het, mit Nadelschtreife-Hose. Er het de Telefonhörer uufghobe und mich aaglueget. "D'Beschtatter sind grad cho. Si wärded i'd Lichekapälle gah, zum de Sarg verschruube. Söll ich ne säge, dass si sölled warte, damit Sie ihri Mueter no einisch chönd gseh?" "Nei tanke." han ich gseit. Är het in Hörer gredet, mit gdämpfter Schtimm: "Alles i.O. Figeac. Sie chönd d'Beschtatter losschicke." 

Är het mier gseit, är wärdi au a de Beärdigung teilnäh. Ich ha mich bedankt. Är isch hinter sim Pult abgsässe und het sini churze Beindli verschränkt und sich zruggglähnet. Näbet de dienschthabende Pflegerin seyged ich und är die einzige Truurgescht. Es seyg en Regle vom Huus, das d'Pensionäre nid töffed a de Beärdigunge teilnäh. Aber äs gieb nüt degäge uuszsetze, dass de eint oder andere a de Totewach teilnimmt. "Das isch en Sach vo de Mänschlichkeit." het är erchlärt. Aber halt: Är heyg dasmal en Uusnahm gmacht: En alte Fründ vo minnere Mueter, töffi au mitcho. Sin same seyg Thomas Perez. De Diräkter het gschmunzlet. "Es isch irgendwie en sehr berüerendi Story. Är und ihri Mueter sind fascht unzertrännlich gsi. Die andere Lüüt im Heim händ de Perez demit gneckt, dass är en "Bruut" hetti. "Wenn hüratisch si?" heygeds gfröget. Är heyg immer mit eme Lache gantwortet. Es seyg so öppis wie en Running-Gag, also en Duur-Witz, gsi. "Darum isch är sehr bedrückt vom Tod vo ihrere Mueter. Ich ha dänkt, ich cha ihm d'Teilnahm a de Beärdigung nid verbüüte. Aber - ufs Aarate vo eusne ärztliche Experte - han ich ihm geschter verbote, a de Totewach teilznäh." Wier sind es Zytli wortlos dagsässe. Dänn isch de Diräkter uufgschtande und zum Fänschter gange. Är het gseit: "Ah, dött isch de Pfarrer vo Marengo. Er isch chli z'früeh." De Diräkter het mich gwarnt, de Marsch zu de Dorfchile gieng öppe 3/4-Schtund. Dänn simmer abe gange. De Pfarrer het vor de Türe vo de Lichekapälle gwartet. Bi ihm sind zwei Minischtrante gsi, eine devo het es Wiihrauchfass ghebet. De Pfaff het sich zu ihm abebückt, zum d'Lengi vom Silber-Ketteli vom Wiihrauchfass iischtelle. Wenn är eus gseh het, het är sich zu eus umdreit und mier es paar Wort gseit, wobii är miech mit "Min Sohn" aagschproche het. Dänn isch är eus id Liichehalle vorusgloffe. Ich ha gmerkt, dass vier Männer in Schwarz hinter em Sarg schtönd und d'Schruube mittlerwyle alli aazoge gsi sind. Im gliche Momänt hani ich de Diräkter säge gchörcht, dass de Liichewage grad achiem. 

De Pfarrer het d'Gebät gschtartet und alli händ sich in Bewegig gsetzt. De Prieschter, d'Minischtrante und ich händ de Ruum verlah; die vier schwarze Gschtalte händ de Sarg uufglüpft. Bi de Türe isch en Frau gschtande, wo ich no nie gseh ha. "Das isch de Herr Meursault." hett de Diräkter mich vorgschtellt. Ihre Name han ich nid verschtande, aber ich ha gchört, dass sie en Pflegeschwöschter vom heim seyg. Wo si sich verbüügt het, het si nid glächlet. Wir sind echli näbet de Türe gschtande, zum de Sarg durela. Dann simmer de Träger zum Hauptiigang gfolgt, wo en Liichewage-Kutsche gwartet het: Länglich, lackiert, rabeschwarz, het är mich ad Füllfäderhaltertruckli im Büro erinneret. Näbet em Wage isch en luschtig aagleite chline Ma gschtande. Sini Uufgab isch äs schiinbar gsi, als Zeremoniemeischter d'Beärdigung z'Überwache. Näbet ihm, isch echli verläge de alti Monsieur Perez gschtande, de "Brütigam" vo minnere Mueter. Är het en weiche Huet aagha, mit ere wiite Krämpe (Är het dä Huet glüpft, sobald de Sarg vorbicho isch). Usserdäm het är Hose gha, wo em z'wiit gsi sind, en schwarzi vill z'churzi Gravatte, es höchs wysses doppelchrägigs Hämp. Unter sinnere chnollige piggelig Nase händ sini Lippe zitteret. Sini Haar sind wyss und dünn gsi. Aber am meischte sind mer sini grosse bluetrote Ohre uufgfalle. De Zeremonieleiter het eus eusi Plätz zueteilt, de Pfarrer isch vor em Liichewage gloffe, die vier Männer uf beidne Siite näbedra. De Diräkter und ich sind als nächschti cho, zhinterscht sind de Perez und d'Pflegerin gloffe. De Himmel het scho glüeht vor Hitz, und au d'Luft het sich rapid uufgheizt. Ich ha die erschte Hitzewälle gschpürt, wie sie min Rugge gschtreift händ. De schwarzi Aazug het dä Dampf nume no grösser gmacht. Ich ha nid chönne verschtah, warum mer so lang gwartet händ, bis mer loszoge sind. De alti Perez, wo wieder sin Huet uufgsetzt gha het, het en erneut abzoge. Ich ha liecht i sini Richtig glueget gha, wo de Diräkter aagfange het, mier meh über ihn z'verzelle. Är und mini Mueter seyed hüüfig und lang am Abig ga schpaziere, wenns so schön chüel isch. Mängisch seygeds bis is Dorf gloffe - Natürlich begleitet vonnere Schwöschter. Ich ha uf d'Fälder glueget, uf die dünni Linie Zypresse, wo sich bis an Horizont gschlänglet het und zu de Hügle. Ds' heisse Rot isch uf es läbigs Grüen troffe und dört het sich es einsams Huus scharf gäges Liecht abzeichnet. Und ich ha d'Gfüel vo minnere Mueter verschtah chönne: Sogar i däm Gebiet isch de Abig wie en friedliche Waffeschtillschtand. Aber jetzt, im volle Glanz vo de Morgesunne, mit jedem Glitzere i de Hitz, isch es irgendwie unmänschlich, entmuetigend gsi, die Landschaft aazluege. 

Mier sind gloffe. Ich ha bemerkt, dass de Perez hinkt. Är het fascht de Bode verlore, wo de Wage schnäller worde isch. Eine vo de Manne näb em Wage het au a Gschwindkeit verlore und isch jetzt uf minnere Höchi gloffe. Ich bi erschtunt gsi, wie schnäll d'Sunne uufgschtige isch. D'Luft isch erfüllt gsi vom Summe vo de Insekte und vom Gruch vo warmem Gras. Schweiss isch mer übers Gsicht gloffe. Will ich kei Huet gha ha, han ich versuecht, mier mit mim Nastuech Luft zuezfächere. De Aagschtellti vom Beschtattigsunternähme het sich zu mier umdreit und öppis gseit, wo ich nit verschtande ha. Glichzytig het är mit eme Nastuech i de linge Hand sini Schtirn gwüscht, während är mit de rächte sin Huet aaghobe het. Ich ha ne gfrögt, was är gseit hegi. Är het mit de Hand gäge Himmel zeiget "D'Sunnä isch zimli heiss hüt, nid wahr?". "Ja." han ich gseit. Nach eme Zytli het är gfrögt "Isch das ihri Mueter, wo mier beärdiget?" "Ja." han ich no mal gseit. "Isch si alt gsi?". Ich ha gantwortet "Äs gaht so", will ich die gnaui Zahl nid kännt ha. Nach dämm isch de Beschtattigsarbeiter ruhig gsi. 

Ich ha zrugggluegt und de Perez gseh, wo öppe füfzg Meter hinter eus gsi isch. Är het sin grosse Huet gschwänkt. Ich ha au de Diräkter aaglueget: Är isch mit sehr vill Würde gloffe, kei unnötigi Bewegig. Schweissperle sind ihm uf de Schtirn gschtande, aber är het si nid abgwüscht. Ich ha de Iidruck gha, eusi chlini Prozession würdi sich e chli beschleunige. Überall han ich ds sunnetränkte Land gseh, und de Himmel isch so schtrahlend und bländend gsi, dass ich nid traut ha, ufezluege. Mier zumene Schtrasse-Schtück cho, wo zimlich früsch teeret gsi isch. D'Hitz het druffe richtiggehend gflimmeret. D'Füess sind mit jedem Schritt e chli iigsunke und händ Abdrück zrugggla. Vorne, uf em Liichewage, isch em Kutscher sin glänzige Huet schiinbar zu meneme genau so chläbrige Mocke gschmolze. Als chläbti är uf em Wage obe druffe. 

Ich bi mer e chli verlore vorcho, mits i däne Farbe: Im blau-wysse Glanz über de Chöpf und i all däre Dunkelheit rundume, und de silbrig-schwarze Iidrück i de Schtrass. Und da sind au die Grüch gsi, Grüch vo heissem Läder, de Rossmischt, Wiihrauch. Villicht darum, und wäg em Schlafmanko vo de letschte Nacht, isch mini Sicht und mis Dänke verschwumme worde. Ich ha zrugg glueget und de Perez isch jetzt anschiinend sehr wiit hinedri gsi, wäg äm Flirre vo de Hitz fascht unsichtbar. Plötzlich isch är ganz verschwunde. Ich ha das merkwürdig gfunde, aber dänn isch mer iigfalle, dass vor eus vermuetlich en Büügig vo de Schtrass liit. De Perez, wos Terrain kännt, het en chline Trick gha: Är het de Wäg über d'Fälder abgchürzt, zum eus iihole. Är het eus iigholt, sobald mir um d'Schlaufe cho sind. Dänn isch de Abschtand zwüsche eus und ihm wieder grösser worde; doch nach ennere wiitere Abkürzig het är eus wiiter vorne wider iigholt gha. Das isch i dä nächschte halbe Schtund mehrmals passiert. 

Ich ha z'Bluet i mine Schläfe poche gschpürrt. Nach dämm isch alles überschtürzt, natürlich und sachlich-sicher routiniert wiitergange, so dass ich mich nume no a wenigi Details cha erinnere. Bim IIzug is Dorf het d'Pflegerin öppis zu mer gseit. Ihri Schtimm het mich überrascht; si het nid zu ihrem Gsicht passt, sie isch musikalisch und zittrig gsi. Sie het gseit:"Wenn Sie z'langsam laufed, riskieret Sie en Härzschlag. Aber laufed Sie z'schnäll, droht ds übermässige Schwitze und die chüeli Luft i de Chile erzüügt en Vercheltig." Sie het rächt gha: Es het kei Uuswäg gäh. 

Anderi Erinnerige: Ds Gsicht vom Alte, biischpilswis, wenner eus z'letschte Mal uufgholt het, unmittelbar usserhalb vom Dorf. Sini Auge träneüberschtrömt. Wäge de Erschöpfig oder de Verzwiiflig, oder beidem. Aber wäg de Falte händ d'Träne nid abflüsse chönne. Si händ sich verteilt, überchrüüzt, und en wässrigi Schicht uf däm alte, verbruuchte Gsicht zrugggla. Ich cha mich au erinnere, wie d'Chile uusgseh het, d'Dörfler uf de Schtrass, die rote Geranie uf de Gräber, em Perez sini Bewusstlosigkeit (Wie en Marinonette, wenn me d'Fäde loslaht), die roti Ärde, wo de Sarg bedeckt het, ds wysse Fleisch vo de Wurzle, wo sich da demit gmischt het; dänn: Meh lüüt, Schtimme, warte vor eme Café uf de Bus, ds Knattere vom Motor, und mini Freud bim Aablick vo de hell erlüüchtete Schtrasse vo Algier. Ich ha mich druf gfreut, schnurschtracks is Bett z'gah und zwölf Schtunde a eim Schtück z'schlafe. 

Gratis Homepage von Beepworld
 
Verantwortlich für den Inhalt dieser Seite ist ausschließlich der
Autor dieser Homepage, kontaktierbar über dieses Formular!