kapitel2vonteil1


Kapitel II von Teil I 

Bim Uufwache han ich verschtande, warum min Chef en eher suure Schtei gmacht het, wo ich um zwei freiy Täg bätte ha: Äs isch hüt Samschtig. Ich ha damals gar nid dra dänkt, sondern äs isch mer erscht jetzt iigfalle. Er het sich dra gschtört, dass ich glattwägs vier Täg Ferie anenand ha, und me cha vom Chef nid erwarte, dass er da dra Freud het. Natürlich muess me au wieder säge, dass es nid min Fehler isch, dass d'Mueter geschter und nid hüt beärdiget worde isch. Und au wenns eso gsi wär, het ich so oder so am Wuchenänd frey gha. Aber das hetti mich nid entschuldiget, nid au em Chef sini Sichtwiis z'gseh. 

Uufzschtah isch en Chraftakt gsi - will ich ja no ziemlich uusbrännt vo geschter gsi bi. Während em Rasiere han ich drübert nachedänkt, was ich am Morge chönnt mache. Ich ha entschiede, ga schwimme z'gah, das würd mer guet tue. Ich ha's Tramm gnoh, wo zum Hafe fahrt. Es isch wie i de alte Zyyte gsi: Vili Jungi sind im Becki gsi. Unter ihne isch au d'Marie Cardona gsi, wo früener eusi Schriibmaschineschriiberin gsi isch. Ich bi damals zimli heiss uf sie gsi und ich glaube, dass au sie mich au möge het. Aber sie isch nume churz i eusere Firma gsi, und so isch nüüt druus worde. 

Ich ha ihre gholfe, uf es Boie-Floss z'chlättere und bi däre Glägeheit ihri Brüscht gschtreift. Sie isch dobe uf em Buuch gläge, während ich no im Wasser gsi bi. Wenn sie zu mier glueget het, sind ihri Haar über ihri Auge cho und si het aagfange lache. Ich bi au ufs Floss gschtige, näbet si. D'Luft isch aagnähm warm gsi und scherzhaft han ich mis Gsicht uf ihre Buuch gleit. Das schiint si nid gschtört zha. Blaui und goldigi Farbe, ich ha de ganzi Himmel mit mine Auge gseh und de Marie ihri Lunge gschpürt, wie sie sich uufblast und sanft wieder leert. 

Mier sind sicher öppe en Halbschtund uf däm Floss gsi, beidi hämmer halbe gschlafe. Wenn d'Sunne aagfange het, z'heiss z'bränne, isch d'Marie wegtaucht und ich hinedri. Ich ha si iigholt und mi Arm um ihri Tallie gschlunge, so simmmer Siite a Siite gschwumme. Si het immer no glachet. Während wier eus am Rand vom Wasser tröchnet händ, het si gseit: "I by brüner als du!" Ich ha si gfrögt ob si am abig mit is Chino chunnt. Si het wieder glachet und "Jo" gseit, aber nume falls mer d'Komödie gienged ga luege, wo jedermann devo redi - die mit em Fernandel. 

Wemmer eus aagleit händ, het si mini schwarzi Gravatte gseh und gfröögt, ob ich truure. Ich ha die Sach mit minnere Mueter verzellt. "Wenn isch si gschtorbe?" het si gfrögt und ich ha gantwortet: "Geschter". Si hend nüüt gseit, sondern isch nume chli uufgschreckt. Ich ha ihre grad wölle säge, dass ich nid tschuld bi, aber dänn ich mer iigfalle, dass ich das au scho em Chef gseit ha, unds scho dänn komisch tönt het. Aber komisch oder nid: Irgendwie fühlt me sich immer chli schuldig. 

Am Abig hets d'Marie scho wider vergässe gha. De Film isch teilwiis luschtig gsi, teilwiis aber au schlichtwäg doof. Si het ihre Schänkel gäge mine presst und ich ha ihri Brüscht gschtreichlet. Gägs Änd vom Film han ich sie küsst, aber unbeholfe. Nachhär simmer zu mier hei gange. 

Won ich uufgwacht bi, isch d'Marie verschwunde gsi. Sie het mer gseit gha, sie müessi am Morge ihri Tante ga bsueche. Ich ha mich uufgregt, dass Sunntig isch und bi grad zrugg is Bett. Ich ha de Chopf is Chüssi drückt und de Gruch vom Salzwasser iigschnuufet, wo d'Haar vo de Marie hinterlah händ. Ich ha bis am zäni gschlafe und bi bis am Mittag wiiter im Bett blibe, am Zigaretterauche. 

Ich ha nid wölle zum Céleste ga zmittagässe, will ich dört mit Frage glöcheret worde wär. Ich ha nid gärn Frage. Darum han ich ha Rüehreier gmacht und ohni Brot diräkt us de Pfanne gässe. Brot han ich kei me gha und ich ha nid möge us em Huus ga zum Brot chaufe. Nach em Ässe han ich mich glangwylet. Drum han ich d'Wohnig echli uufgrumet. D'Wohnig isch genau richtig gsi, damals, wo d'Mueter no da gläbt het, aber jetzt isch si z'gross gsi, für mich allei. Darum han ich de Ässtisch is Schlafzimmer gschtellt gha. Das isch de einzig Ruum gsi, wo ich mich uufghalte ha; und dört sind alli wichtige Möbel gsi: Es Iisebettgschtell, es paar Schtüehl, en Schrank mit vergilbtem Schpiegel und en Kosmetik-Tisch. De Räscht vo de Wonig han ich nid bruucht; so han ich au nid müesse dezue luege. 

Es bizeli schpööter, han ich Abwächslig bruucht. Ich ha en alti Zytig aaglueget, wo am Bode gläge isch. Dört drinne han ich en Werbig für "Kruschen"-Salz gseh. Ich ha si uusgschnitte und in es Album gchläbt, wo ich luschtigi Sache us Zytige inechläbe. Dänn han ich mer d'Händ gwäsche und bi schlussendlich uf de Balkon use gange. Wenn me vo dört abeluegt, gseht me d'Hauptschtrass vo eusem Quartier. Es isch en schtickige Namittag gsi. De Schtrassebelag isch heiss und glitzerig gsi. Fascht niemert isch uf de Schtrass gsi. Und wär dusse gsi isch, het pressiert. Ich ha zerscht en Familie gseh, wo en Sunntignamittags-Schpaziergang gmacht het: Zwei chlini Buebe i Matrosechleider, mit churze Hose, wo knapp zu de Chnüü cho sind. Si händ ehner unbequem usgseh, die schtarre Koschtüm; es chlises Meitli mit eme grosse pinke Haarband und schwarze Laggschue. Ihri molligi Mueter, het es bruuns Siidechleid treit. De Vatter isch en chline Maa, wo ich vom Gseh kännt ha. Är het en schtiife Huet, en Gehschtock und en Flüüge gha. Won ich ihn näb sinnere Frau gseh ha, han ich begriffe, warum d'Lüüt vo ihm säged, är seyg vornähm. Schpöter ich en Gruppe vo junge vorbigloffe: öligi Haar, roti Gravatte, schnittigi Vestons, beschtickti Täsche und eggigi Schueh. Ich ha errate, dass si i eis vo de grosse Chinos im Schtadtzäntrum gönd. Darum sinds so früeh gange und mit hoher Schtimm lachend zu de Tram-Halteschtell gschpurtet. Nachdäm si vorbi gange sind, isch d'Schtrass praktisch leer gsi. Um die Zyt händ wahrschinli scho alli Vorschtellige aagfange gha. Nume es paar Ladebsitzer und Chatze sind no ume gsi. Über de Beum, wo d'Schtrass süümed, isch de Himmel wulcheloos gsi, aber s'Liecht sanft. De Tabakhändler uf de andere Schtrassesiite het en Schtuehl usegholt und isch rittlings drufgsässe, mit de Händ uf em Rügge. De Trams, wo vorhär no alli voll gsi sind, sind jetzt fascht leer vorbichoo. Im chline Café "Chez Pierrot", näb em Tabaklade, het de Chällner z'Sagmähl vom leere Restaurant zämegnoh. En typische Sunntignamitag. 

Ich ha mi Schtuel umdreit und bi eso drufgsässe, wie de Tabakhändler, wills eso bequemer isch. Nach es paar Zigarette bin ich wieder i'd Wonig, und ha es Schtück Schoggi gholt, zums am Fänschter ässe. Churz dena isch de Himmel bewölkt gsi, und ich ha dänkt, en Schturm chiem. D'Wulche händ sich aber irgendwie wider gliechtet. Aber das isch trotzdäm wie en Drohig gsi, dass es cho rägne chiem - und d'Schtrass isch dünkler gsi. Ich ha de Himmel no es Zytli beobachtet. Am Füüfi sind d'Trams luutschtarch iigfahre. Si sind vom Schtadion vo de Vorschtadt cho, wo es Fuessballschpil gsi isch. Alles isch überfüllt mit Lüüt gsi, die ganze Perrons. Ds Schpötere Tram het jetzt au d'Schpiller zruggbracht (Ich ha gwüsst, dass es d'Schpiller sind, wills chlini Köffere debi gha händ). Si händ ihri Lumpeliedli gsunge, dass ihre Klub nie verlüüri. Eine het mer Zeiche gäh und mer zuegruefe: "Mier händ si gschlage!" Ich ha de Chopf ghobe und gseit "Ja.". Vo dänn a het de PKW-Verchehr wieder aagfange. De Himmel het sich wieder veränderet. Är het es rötlichs Lüüchte gha, hinter de Schpitze vo de Huusdächer. Bim Iibruch vo de Dunkelheit, isch d'Schtrass wieder bevölkereter worde. D'Lüüt sind vo ihrne Schpaziergäng zruggcho. Unter de Passante han ich wieder de vornähmi Maa mit sinnere dicke Frau gseh. Chind händ brüelet oder sich vo ihrne Eltere zieh la. Nach es paar Minute händ d'Chinos ihri jugendliche Bsuecher uusgschpuckt. Ich ha d'Chinobsuecher da drah erkännt, dass si e chli uufdrähit gsi sind und ihri Schritt und Geschte rigoroser als normal gsi sind. Es isch zwiifellos en Abentüür-Film gsi. Die, wo i fernere Chinos gsi sind, sind schpöter cho und händ ruhiger uusgseh, obwohl es paar aber immer no glachet händ. Insgesamt händs aber erschöpft uusgseh. Es paar sind i de Schtrasse schtah blibe, au diräkt unter mim Fänschter. En Gruppe Meitli isch Arm in Arm vorbiicho. Die junge Manne unter mim Fänschter sind uf si ufmerksam worde und händ ihne Nättigkeite nachegrüeft, wo si zum lache bracht händ. Ich ha erkännt, dass es Meitli vo mim Schtadtteil sind. Es paar han ich kännt, si händ mier zuegnickt. D'Schtrasselampe händ aagfange lüüchte, alli glichzytig, und händ d'Schtärne am Himmel blass usgseh la. 

Ich ha gschpürrt, dass mini Auge müed wärded, wäg all däne Liechter und Bewegige, wo ich gseh ha. Tümpel us Liecht sind unter jedere Schtrasselampe gsi, und hie und da isch es Auto verbi cho und het z'Haar vo mene Meitli erlüchtet, oder es Lächle, oder en Silber-Armreif. D'Autos sind weniger und weniger gworde, und de Himmel über de Beum und Lampe isch siidig-schwarz gsi. Die immer leereri Schtrass isch fascht unwahrnähmbar worde, niemert isch me dusse gsi. Nume en Chatz, die erscht vom Aabig, isch durecho; si het gmächlich die verlassni Schtrass überquert. 

Es isch mer iigfalle, dass ich's Znachtässe mache sött. Ich bi soo lang uf de Schtuellähne glähnet gsi und ha abeglueget, dass mer bim Uufschtah de Nacke weh ta het. Ich bi us em Huus gange, ha Brot und Teigware gchauft, gchochet und im Schtah gässe. Ich ha no en Zigarette wölle am Fänschter paffe, aber d'Nacht isch z'chüel gsi. Ich ha drum z'Fänschter zuegmacht und bi zrug gange, ha in Schpiegel glueget, und dörte mini Öllampe gseh, wo vo mene Egge vom Tisch här reflektiert worde isch, denäbe es paar Möcke Brot. Ich ha dra dänkt, dass ich wieder en Sunntig hinter mich bracht ha, dass d'Mueter jetzt begrabe isch, und dass ich Morn wie üblich wieder ga schaffe gang. Nüt het sich i mim Läbe veränderet gha. 

Gratis Homepage von Beepworld
 
Verantwortlich für den Inhalt dieser Seite ist ausschließlich der
Autor dieser Homepage, kontaktierbar über dieses Formular!