kapitel2vonteil2


Kapitel II von Teil II 

Äs git es paar Sache, wo ich nid gärn drübert rede. Es paar Täg, nachdäm ich is Gfängnis cho bi, han ich grad gwüsst, dass die Läbensphase eso eini wird si. Wo d'Zyt vergange isch han ich aber gmerkt, dass die Abneigig kei triftige Grund hat; ich ha i de erschte Täg es Zytli lang fascht nid gmerkt, dass ich im Gfängnis bi. Ich ha usserdämm immer en vagi Hoffnig gha, dass sich alles no zum guete Wände chönnt. De Dänkwächsel isch iiträtte, nachdäm d'Marie mich eis einzigs Mal bsuecht het. Vo däm Tag a, wo si i mene Brief gseit het, dass si mich nümm chönn cho bsueche, will sie nid mit mier verhüratet sig. Ich ha begriffe, dass die Zälle für mich d'Ändschtation isch. 

Am Tag vo minnere Verhaftig bin ich in en grosse Ruum cho, wo au andere Häftling dinne gsi sind; die meischte sind Araber gsi. Sie händ grinst, wenn's mich gseh händ inecho und händ mich gfrögt, was ich aagschtellt heyg. Ich ha ne gseit, ich hetti en Araber verschosse. Es Zytli lang isch Rueh gsi. Aber wo's dusse dunkel worde isch, het mier eine vo ihne erklärt, wie me d'Schlafmatte mues uusrolle. Wenn me eis Änd e chli iirollt, ergit das en Art es Chüssi. Jedi Nacht han ich chlini Insekte gschpürt, wo mier übers Gsicht gchräsmet sind. 

Es paar Täg schpöter bin ich in en eigeti Zälle cho, wo ich als Bett es Brätt gha ha, wo a de Wand aagmacht gsi isch. Die einzige Möbel sind en Latrine und es metalligs Lavabo gsi. Z'Gfängnis llit e chli über de Schtadt, durch mis chline Fänschter han ich en Zipfel vom Meer chönne gseh. Wenn ich einisch zwüschet de Gitterschtäb ghanget bi und zuegluegt ha, wie's Sunneliecht i de Wälle schpillt, isch en Wärter inecho und het gseit: "Bsuech für Sie". Ich ha dänkt, es seyg d'Marie, und es isch si tatsächlich gsi. Zum Bsuecherruum gahts durch en lange Gang und es paar Schtäge ufe, dänn dur en wiitere Gang. Es isch en sehr grosse Ruum gsi, mit chline Bogefänschter. Är isch dur zwei Iisegitter i drü Abteil ufteilt gsi. Zwüsche de zwei Gitter isch en Abschtand vo 8 bis 10 Meter.Dä Zwüscheruum zwüschet de Gitter het als Niemandsland nume als zuesätzlichi rüümlichi Trännig dient. Ich bi zunnere Schtell gfüehrt worde, wo ich genau de Marie gägeübergschtande bi. D´Marie het ihres Schtreifechleid aagha. Uf minnere Siite vom Gitter sind no öppe zwölf anderi Häftling gsi, fascht alles Araber. Uf de Siite vo de Marie sind fascht alli Fraue gsi, vor allem Maurinne. D´Marie isch iigchlämmt gsi zwüschet ere chlini Alte mit dichte Lippe und ere dicke Matrone mit eme Huet, wo schrill gredet und immer wild geschtikuliert het. Wäg de Dischtanz zwüschet eus, han ich müesse lüüter rede als süscht. Won ich inecho gsi bi, het de Liechtschiin, wo inedrunge isch und alles mit gleissendem Liecht erfüllt het verbunde mit em Schtimmegwirr, mich ganz dusselig gmacht. Will ich us de Schtilli und Dunkelheit vo minnere Zälle cho gsi bi, han ich es paar Momänt bruucht, zum mich as neue Umfäld gwöhne. Aber nach es paar Minute han ich jedes Gsicht so klar gseh, als wärs belüüchtet vo mene Schiinwärfer. A jedem Änd vo däm Niemandsland zwüschet de Schtäb isch en Wärter gsässe. D´Araberhäftling und ihri Bsuecher sind ganz nöch am Gitter am Bode ghocket und händ nid luut gredt, sondern eher gflüschteret. Das Schtimmegmurmel vo vo unne am Bode cho isch, isch wie en Begleitig zu de Gschpröch uf Chopfhöchi gsi. Ich ha mich sehr schnäll a all das gwöhnt, und mich nach füre zu de Marie bewegt. Sie het ihres sunnebrüünte Gsicht durch d´Schtäb gschteckt und so fescht wie möglich glächlet. Sie het sehr hübsch uusgseh, aber ich ha´s ihre irgendwie nid chönne säge. "So, wie gahts? Fehlt der nüüt?" het si gfrögt. "Ja, ich ha alles, was ich will." Für es paar Momänt simmer ruhig gsi. D´Marie het immer no glächlet. Die dicki Frau het ihre Ma aagschroue, wo näbe mier gsi isch, en dünne lange guetuussehende Typ: "D´Jeanne het nem nid wölle näh!". "Das isch sehr schlächt." het de Ma gantwortet. "Ja, ich hannere no gseit, du würdsch en zruggnäh bim Usegah, aber si het nüüt wölle devo gchöre." Es isch d´Fortsetzig vo mene Gschpröch gsi, wo scho aagfange gha het. D´Marie het mier zuegrüeft, dass de Raymond mich grüesse liess. Ich ha wölle "Danke" säge, aber mini Schtimm isch im Gschrei vo mim Nachber untergange, wo grüeft het: "Är isch ziemli guet in Form gsi." Die dicki Frau het glachet. "Guet in Form? Das cha me säge! Es Modellbiischpil für gueti Gsundheit"De Häftling zu minnere Lingge, en junge mit Meitlihänd, isch - im Gägesatz zu de anderne Lüüt - ruhig gsi und het keis Wort gseit. Sin Blick het en alti Frau uf de andere Siite vom Gitter fixiert; und die Frau het sini Blick mit ere Art hungriger Liideschaft erwideret. Aber ich bi devo abglänkt worde, die beide z´beobachte: D´Marie het gruefe: "Mier döfed nid d´Hoffnig verlüüre." Ich ha gantwortet, "Sicher nid!". Min Blick isch uf ihri Schultere cho und ich ha ds plötzliche Bedürfnis gha, sie dur ihres dünne Chleid z´berüehre. Ds siidige Muschter het mich fasziniert und ich ha irgendwie z´Gfühl gha, dass die "Hoffnig" sich dört druf bezieht. Ich glaube, d´Marie het ähnlich dänkt. Sie het mich aaglächlet: "Es wird alles guet, und wier hüürated. Alles, wo ich vo ihre jetzt gseh ha, ischs blitzende Wiis vo ihrne Zäh gsi und die chline Falte bi ihrne Auge. Ich ha gseit: "Glaubsch würklich?", aber nume will ich´s Gfühl gha ha, ich müess öppis antworte. Si het sehr schnäll gseit, immer no i de gliiche hööche Schtimm: "Du wirsch entla und wier chönd a de Sünntige wieder ga schwümme." D´Frau näbe de Marie het immer no gschroue und gseit, sie heyg für ihn en Chorb i de Gfängnisdirektion abgäh. Si het es paar Produkt uufzellt und gmahnt: "Zell das Züüg sorgfältig, äs het nid wenig gchoschtet." Zu minnere Lingge het de Jungi immer no truurig sini Mueter aagschtarrt und ds Murmle vo de Araber isch zu eus ufegschtige. Dusse isch es gsi, als würds Liecht aagschwelle, durchs Fänschter tropfe und d´Gsichter vo allne Lüüt mit eme gäbliche Öl überzieh. Ich ha mich chli chränklich gfühlt und gwünscht, ich chönnt gah. Die schniidendi Schtimm näbe het mer i de Ohre wehta, aber anderersiits han ich wölle so fescht wie möglich in Gsellschaft vo de Marie si. Ich weiss nid, wie lang dass mer zäme gredt händ. Ich erinnere mich no bsunders a eis: D´Marie het mer - immer no mit ihrem schtiife Lächle - ihri Arbeit erklärt. D´Grüschkullisse het nie nachegla - immer Rüef, Gschpröch und das Murmle als Unterton. Die einzigi Oase vo de Schtilli isch bim junge Ma und sinnere Mueter gsi, wo sich nume id Auge gschtarrt händ. Dänn sind - eine nach em andere - d´Araber abgfüehrt worde. Sobald de erschti gange gsi isch, sind die andere au fascht alli ruhig gworde. Die alti chlini Frau het sich gäged Gitterschtäb presst, und im gliiche Momänt hent en Wärter ihrem Sohn ufd Schultere tippt. De Sohn het grüeft: "Uf wiederluege, Mueti!"D´Mueter het ihri Hand durchs Gitter gschtreckt und sanft gwunke. Chum isch si gange, het en Ma mit eme Huet i de Hand ihre Platz iignoh. Linggs näbe mich äne isch en Häftling gfüehrt worde, wo mit em neue Ma aagfange het rede - nid luut, dänn de Ruum isch jetzt relativ schtill gsi. Jetzt isch de ander Ma, de langi guetussehendi zu minnere Rächte, abgfüehrt worde. Sini Frau het em nachegschroue, will si nonid gmerkt gha het, dass es nümme nötig gsi isch z´schreie. "Pass uf Dich uf!". Als nächschte bin ich abgfüehrt worde. D´Marie het mer en Kuss zuegworfe. Won ich abgfüehrt worde bin, han ich zrugggluegt: Si het sich nid bewegt, isch immer no zwüschet de Schtäb gsi, ihri Lippe händ immer no ds gliiche Lächle gformt. 

Nid vill schpöter han ich de Brief vo ihre übercho. Ab dänn het die Phase vo mim Läbe aagfange, won ich nid gärn drübert rede. Si isch zwar nid unheimlich schlimm gsi; ich will nid übertribe jammere, ich ha ja weniger glitte als anderi. Aber äs isch vieles öd für mich gsi, will ich s´mer gwöhnt gsi bi, z´dänke wie en freie Mänsch. Biischpillswis han ich plötzlich wölle abe an Schtrand und ga schwimme. Ich ha mer hüüfig z´Grüsch vo Wälle a de Füess vorgschtellt, ds sanfte Gfühl, mit em Körper im Wasser z´si. Das isch immer es erliechternds Gfühl gsi, aber d´Ängi vo de Zälle het alles aprubt wieder zerschtört. Die Phase isch aber nume es paar Mönet lang gange. Dena han ich dänkt wie en Häftling. Ich ha immer uf de "Schpaziergang" im Gfängnishof gwartet, oder uf Bsuech vo mim Aawalt. Die übrigi Zyt han ich eigentlich au guet überschtande. Ich ha das oft demit vergliche, dass ich verurteilt worde seyg im hohle Schtamm vo mene tote Baum z´läbe und z´einzige wo ich chönnt mache, wär: Ufe zum Himmel luege. Ich ha mich schtufewys dra gwöhnt. Ich ha glernt, de Vögel zuezluege, wo vorbigfloge sind oder de Wulche, wo vorbiizoge sind, genau wie ich mich uf die komische Gravatte vo mim Aawalt gachtet ha - so wie ich früher - innere andere Wält - geduldig druf gwartet ha, mit de Marie Liebi z´mache. Und ich bi ja no nid emal i mene hohle Baum gsi. Es het Lüüt gäh, däne ischs no schlimmer gange. Ich weiss no, dass mini Mueter hüüfig gseit het: "Me cha sich a alles gwöhne, es isch nume en Frag vo de Zyt." Normalerwiis han ich nid so wiit dänkt. Die erschte Mönet han ich versuecht, mich a alles z´gwöhne. Es isch schwirig gsi, a viles han ich mich am Aafang no nid chönne gwöhne - aber mit aller Chraft han ich die Zyyt trotzdäm überschtande. Biischpilswiis het mich s´Verlange nach ere Frau quält - das isch ganz natürlich gsi, i mim Alter. Ich ha mier die Frau nie konkret als d´Marie vorgschtellt. Ich bi besässe gsi vo mine Gedanke a disi oder jeni Frau, wo ich scho gha ha, und alli eusi Liebesträffe. Ich ha so fescht a all die alte Gschichte dänkt, dass d´Zälle voll mit ihrn Gsichter - de Geischter vo mine alte Liideschafte - gsi isch. Das het mich zwyfellos us em Glichgwicht bracht - aber es het Zyt totgschlage. Ich ha mich zimlich guet mit em Oberwärter aagfründet, wo am Mittag z´Ässe verteilt het. Är het´s Thema "Fraue" uufgworfe. Är het mer gseit: "Das macht d´Häftlinge am meischte kabutt." Ich ha gseit, au mier ergiengs eso. "Das isch irgendwie unfair" han ich au gseit "Wie wenn me öpper schlaht, wo sowieso scho am Bode liit." De Wärter het aber gseit: "Doch das isch de Chärn vo allem, darum sind ier da" "Ich weiss nid, was sie meined." "Freiheit" het er gseit "euch wird d´Freiheit entzoge." Us däm Sichtpunkt han ichs no nie betrachtet. "Das isch wahr" han ich gseit "Süscht wärs kei Schtraft." De Wärter het gnickt. "Ja, gsehnd sie. Sie händ en schnälli Uffassigsgab! Sie chönd dänke! Die andere Häftling chönds nid. Aber au sie gfinded en Lösig: Sie erliechteret sich sälber." Mit däre Bemerkig het de Wärter mini Zälle verla. En Schtraf isch au de Zigarettmangel gsi. Wenn ich is Gfängnis iiträtte bi het me mier min Gurt, mini Schuebändel und alles, wo i mine Seck gsi isch, wäggnoh. Won ich id Einzelzälle cho bi, han ich gfrögt, ob ich mini Zigarette zrugg ha döft. Rauche seyg verbote, het me mier mitteilt. Möglicherwiis isch es das gsi, wo mich am Aafang am meischte nidergschlage het; ich ha i de erschte Wuchene würklich fescht am Nikotinentzug glitte. Ich ha sogar Holzschplitter glutscht, wo ich vo mim Holzbrättbett abgrisse ha. Es hett mich matt und greizt gmacht. Schpöter han ich verschtande, warum me nid emal döf rauche: Au das isch Teil vo minnere Schtraf gsi. Aber mit de Zyt han ich de Wunsch nach Zigarette verlore, und dänn isch es kei Schtraf me gsi. Abgseh vo däne Sache bin ich eigentlich nid unglücklich gsi. Z´einzige Problem, wo sich mier Tag für Tag gschtellt het: Wie bring ich d´Zyt ume? Mit de Zyt han ich en Methode usegfunde, mier d´Zyt z´vertribe, wenns mer langwiilig isch; ich ha mich a Sache erinneret. Ich bi in Gedanke vo eim Egge vo mim Zimmer in andere gange, und ha mini Erinnerigsgab dadurch prüeft, mich a möglichscht vill Gägeschtänd z´erinnere. Zerscht han ich für das num öppe ei oder zwei Minute bruucht. Aber mit jedem neue Versuech isch es länger und länger gange. Ich ha mich versuecht a jedes Möbelschtück z´erinnere, jede Gägeschtand, wo druff gschtande isch, und jedes Detail vo jedem Gägeschtand, und schlussendlich d´Details vo de Details: En chlini Chruschte, en abtätschti Kante oder de gnaui Farbton und ds gnaue Muschter vom Holz. Ich ha versuecht, mis Inventar vo Aafang bis Schluss im Chopf z´ha und nüt z´vergässe. Es paar Wuche schpöter han ich eso chönne mehreri Schtunde am Schtück verbringe. Ich ha gmerkt, dass je me ich dänke, immer me halbvergässnigi oder unbeachteti Details wieder fürecho sind. Es het schiinbar unendlich vili devo gäh. Ich bi zum Schluss cho, dass en Mänsch wo nume ei einzige Tag frei gläbt het, hundert Jahr im ne Gfängnis sii chönnt. Er hetti scho gnueg Erinnerige, so dass är sich nie langwiile müesst. Irgendwie isch das ganze natürlich au en Kompensation vo öppis anderem gsi. Ich ha aafangs i de Nacht schlächt gschlafe, und am Tag gar nie. Aber mit de Zyt han ich immer besser chönne schlafe, sogar am Tag. I de letzschte Mönet han ich vermuetlich öppe 16 oder 18 vo 24 Schtund gschlafe. Also sin nume no 6 Schtund übrigblibe, wo ich ha müesse durebringe - mit de Mahlzyte, de natürliche Bedürfnis und mine Erinnerige... und de Gschicht vom Tschech. Wenn ich einisch mini Matratze untersuecht ha, han ich es Schtück Zyytigspapier gfunde, wo a de Untersite gchläbt het. Ds vergilbte Papier isch fascht durchsichtig gsi, aber me het d´Buechschtabe. Es isch d´Gschicht vo mene Verbräche gsi. De erschti Teil het gfehlt, aber ich ha chönne gseh, dass es i de Tschechoslowakei passiert muess si. En Dorfbewohner hey sis Dorf verlah, zum sis Glück mache im Ussland. Nach 25 chunnt är mit Frau und Chind als riiche Ma zrugg. I de Zwüschezyyt füehred sini Mueter und sini Schwöschter es chlises Hotel is sinnere Geburtsstadt. Är will sini Mueter und sini Schwöschter überrasche. Darum gaht är allei i ihres Hotel - unter falschem Name - und laht Frau und Chind i mene andere Hotel übernachte. D´Schwöschter und d´Mueter erkännte de Ma nid. Bim Aabigässe zeigt är ihne en grossi Summe Gäld wo är uf sich treit und dänn wird är i de Nacht vo sinnere Mueter und sinnere Schwöschter mit eme Hammer totgschlage. Nachdäm´s em z´Gäld abgnoh händ, händs sini Liiche in Fluss gworfe. Am Nächschte Morge chunnt d´Frau vorbii, zum d´Identität vom gheimnissvolle Gascht enthülle. Sini Mueter het sich erhänkt, sini Schwöschter het sich in en Brunne gschtürzt. Ich ha die Gschicht tuusigi vo Mal gläse. Die Gschicht het irgendwie unwahrschiinlich tönt, aber sie isch irgendwie iilüchtend gsi. Us minnere Sicht isch es eso gsi: Dä Ma het Problem gsuecht; me sött nid söttig fuuli Witz mache. Mit em Läse vo däm Zytigsuuschnitt, lange Schlafphase sowie mine Erinnerige, äm Wächsel vo Liecht und Dunkelheit, sind d'Täg a mier vorbiizoge. Ich ha scho mal gläse, im Gfängnis verlüüri me s'Zytgfühl. Aber das han ich nid chönne verschtah, das het i mine Auge kei Sinn gäh. Ich ha nid begriffe, wie Täg einersiits lang, anderersiits churz sii chönd. Gwüss lang zum durchläbe, sicher, aber so uusdehnt, dass sie schlussändlich inenand ineflüüsed. Ich ha nie in "Täg" dänkt. Ich ha überhaupt nümme i söttig Begriff dänkt. Nume d´Wörter "Hüt" oder "Geschter" händ no en Bedüütig gha. Wenn mich eines Morgens de Wärter informiert het, dass ich scho sächs Mönet im Gfängnis seyg, han ich em glaubt - aber sini Uussag het für mich kei Sinn gha. Für mich isch es gsi, als seyg immer no de glich Tag, wie de Tag vo mim Haftatritt, und als würd ich immer s´glichlige mache. Nachdäm de Wärter gange isch, han ich es Zinngfäss als Schpiegel benutzt und mis Gsicht aagluegt. Min Gsichtsuusdruck isch todärnscht gsi, sogar wenn ich versuecht ha z´lache. Ich ha z´Gfäss i verschidne Winkle ghebt, aber ich ha immer de truurigi ärnschti Gsichtsuusdruck bhalte. D´Sunne isch untergange - und das isch die Schtund, wo ich nid gärn drübert rede - "Die namenslosi Schtund" han ich si gnännt. Dänn sind Grüüsch us allne Schtöck vom Gfängnis zunnere Art schtille Prozession worde. Ich bi zum vergitterte Fänschter und die letztsche Schtrahle händ sich no einisch i mim Gsicht reflektiert. Ds Gsicht isch immer no ärnscht gsi - und das isch nid erschtuunlich, dass ich grad dänn ärnscht gsi bi. Gliichzytig han ich en Ton gchört, äs isch de Ton vo nere Schtimm gsi. Minnere eigete Schtimme, kei Zwiifel. Und ich ha erchännt dass das d´Schtimm isch, wo ich scho sit villne Täg i mim Ohr gchört hat. Eso han ich begriffe, dass ich die ganzi Zyt mit mier sälber gredet gha ha. Und au Sache, wo mier öppert gseit händ, sind mer plötzlich wieder iigfalle: Bemerkige vo de Pflegerin am Tag vo de Beärdigung. Es het kei Uuswäg gäh, und niemert cha sich vorschtelle, wie d´Äbige im Gfängnis sind. 

Eigene Webseite von Beepworld
 
Verantwortlich für den Inhalt dieser Seite ist ausschließlich der
Autor dieser Homepage, kontaktierbar über dieses Formular!