kapitel3vonteil2


Kapitel III von Teil II 

Im Grosse und Ganze chan ich säge, dass die Mönet relativ schnäll vorbiigange sind. De nächscht Summer isch cho bevor ich gmerkt gha ha, dass der letscht vorbii gsi isch. Min Fall isch bim Schwurgricht als eine vo de letschte Session aagsetzt gsi, und die Session ändet jewiils im Juni. A mene schtahlende Sunnetag het mini Grichtsverhandlig aagfange. Min Aawalt het mer zuegsicheret, dass das alles nume zwei, drüü Täg duure würd: "So wien ich gchört ha, wirds Gricht ihre Fall schnällschtmöglich abschlüsse, wills nämlich nid de wichtigscht Fall isch, wo im Momänt hängig isch. Es het nämlich churz vorhär en Vattermord gäh, und a däm Fall wird's Gricht lang z'biisse ha." Am halbi Sibni am Morge sind's mich i minnere Zälle cho hole und händ mich i mene Gfangenetransportwage zum Grichtsgebäude gfüert. Die zwei Polizischte händ mich in en chline Ruum gfüert, wo nach Dunkelheit gschmöckt het. Mier sind i de nöchi vonnere Türe gsässe, und hinter däre Türe sind Grüsch vüredrunge: Rüef, Schtüehl, wo verschobe wärded. En unklare Tumult, wo mich ad Schtimmig erinneret het, wo me gschpürrt, wenn nach eme Konzärt de Saal gruumet wird, damit Platz für en Tanzflächi entschtaat. Eine vo de Polizschte het mer gseit, d'Richter seyged no nid cho. Är het mer en Zigarette aabote, aber ich ha abglehnt. Är het mich nach eme Zytli gfrögt, ob ich nervös seyg. "Nei" han ich gseit, aber ich seyg gschpannt, dänn ich heyg so öppis bis jetzt no nie im Läbe erläbt., das seyg sicher schpannend. “Ja,” het de ander Polizischt gseit “aber nume bis me gnueg devo het.“ Nach eme Zytli het im Ruum en chlini elektrischi Glogge gschrillt. De Polizischte händ mini Handschälle uufgmacht, d’Türe uufmacht und mich uf’d Gfangenebank gfüehrt. Es isch en grossi Mänschaasammlig im Grichtssaal gsi. Will d’Schtöre dunne gsi sind, isch s’Liecht nume durch d’Schlitz inecho und Luft isch dick und heiss gsi. Me het d’Fänschter nid uufgmacht. Ich bi abgsässe und d’Polizischte sind zu jedere Site vo mim Schtuel änegschtande. Ich ha dänn en Reihe vo Gsichter mier gägeüber entdeckt. Die Lüüt händ mich aagschtarrt und ich ha grate, dass seyged d’Richter. Irgendwie han ich si nid als einzelni Mänsche erchännt. Es isch gsi, wie wenn me in es Tram ineschtiigt und alli Lüüt uf de gägeüberliggende Bank eim muschteret, zum öppis lächerlichs a eim gfinde. Ich ha gwüsst, dass das en absurde Verglich gsi isch: Die Lüüt händ a mier kei Grund gsuecht, zum über mich lache, sondern aazeiche vo Kriminalität. Aber trotzdäm isch de Unterschied für mich nid gross gsi. 

Villicht wäg all däne villne Lüüt, und wäg de Dicki vo de Luft, isch es mier e chli trümmlig gsi. Ich ha echli im Saal umegluegt, aber keis Gsicht chönne erkänne. Zerscht han ich gar nid chönne glaube, dass all die Lüüt wäg mier cho sind. Es isch en ganz neui Erfahrig für mich gsi, im Mittelpunkt vom Intresse z'schtah. Im Alltag het mich niemert bsunders beachtet. "Das isch es huere Gmoscht, da i däm Saal!" han ich em Polizischt gseit, wo links vo mier gsi isch. Är het gseit, d'Zytige seyged "schuld" dra. Är het mit em Finger uf en Gruppe Manne zeigt, wo grad unter em Gschworene gsässe sind. "Dört sinds!" - "Wär?" - "D'Press." Eine vo däne Presselüt, het är gseit, seyg sogar en alte Fründ vo ihm. En Momänt schpöter het genau dä Ma, wo de Polizischt erwähnt gha het, i eusi Richtig gluegt, isch zu eus cho und het em Polizischt härzlich d'Händ gschüttlet. De Journalischt isch en ältere Ma mit eme fascht grimmig Gsichtsuusdruck gsi, aber sini Art isch fründlich gsi. Är het em Polizischt d'Hand gäh. Ich ha gmerkt, dass alli Lüt sich träffed und ploiderlet, wie innere Disco, wo me alti Fründe trifft. Ich ha au de absurdi Iidruck gsi, dass ich ei Person z'vill i däm Saal gsi bi, en Iidringling. De Journalischt het mich lächelnd aagluegt und ghofft, s'laufi guet für mich. Ich ha mich bedankt und är het aagfüegt: "Wüssed Sie, mier händ ihre Fall e chli schtudiert. De Summer isch en Durschtschtrecki für eus Zytige, während däm Summerloch hets nume Ihre Fall und de Fall vom Vattermörder gäh, wo interessant gsi sind." Dänn het är uf en Maa i de Journalischtebank zeigt: en Ma, wo uusgseh het wie es überfrässnigs Wiseli mit ere vill z'grosse Brülle. Das seyg en Journalischt, wo extra vo Paris här cho seyg. Eigentlich seyg är nid wäg mim Fall cho, sondern wäg em Fall vom Vattermörder. Aber will är scho da seyg, hey är au grad min Fall unter d'Lupe gnoh, "zwei Flüge uf ei Schlag". Ich het fascht wölle säge "Das isch nätt vo ne", aber das isch mer dänn lächerlich vorcho. Mit ere höfliche Handbewegig het de Journlischt sich vo mier verabschiedet. Mier händ no es paar Minute gwartet. 

Dänn isch, begleitet vo sine Amtskollege, min Aawalt inegloffe, i sim Umhang. Är isch ufe zu de Press und het de Journalischte d'Hand gschüttlet. Är het mit ihne e chli glachet und plauderet, alli händ sich schiinbar sehr wohl gfühlt da - bis en schrilli Glogge glüütet het und alli a ihrem Platz abgsässe sind. Min Aawalt isch zu mier cho, het mer d'Händ gschüttlet und mer empfohle, ich söll alli Antworte möglichscht churz und knapp beantworte. Ich sölli ihm vertraue und nüt vo mier us freiwillig säge. 

Ich ha linggs vo mier en Schtuehl giibsche gchört, und en schlanke grosse ma innere rote Robe und mit eme Zwicker uf de Nase isch abgsässe. Das isch - wie ich mitübercho ha - de Schtaatsaawalt gsi. En Beamte vom Gricht het aagkündiget, dass "Ihre Ehren" iiträtted, und im gliche Momänt sind zwei grossi Deckeventilatore iigschaltet worde. Drüü Richter, zwei in schwarz und de dritt in scharlachrot, mit dünne Dossiers unter de Ärm, sind iiträtte und zielschtrebig zu de Grichtsbank gloffe, wo e chli erhöht gsi isch. De Scharlachroti isch id mitti gsässe, uf en Schtuehl mit ere hoche Lähne, het sini Amtschappe uf de Tisch gleit und sich mit eme Tüechli d'Kopfschpitze abgwüscht und gseit, dass de Prozäss eröffnet seyg. D’Journalischte händ ihres Schriibzüüg bereitghalte. Jede het en liecht gliichgültige Gsichtsuusdruck gha, usser eine, vo vill jünger als all sini Kollege gsi isch. Är het graui Flanellchleidig mit ere blaue Gravatte treit, sin Schtift uf em Pult glah und mich fescht aagschtarrt. Är het es flachs, eher grobs Gsicht gha. Bsunders schpeziell han ich sini bleiche und klare Auge gfunde, wo uf mich grichtet sind, ohni das si en Emotion verrate hetted. Für en churze Momänt han ich’s Gfühl gha, dass ich mich sälber prüefe würdi. Da Umschtand - und de Umschtand, dass ich nid gwüsst ha, wie eso en Grichtsprozäss ablauft - het dezue gfüehrt, dass ich die erschte Traktande nid rächt mitübercho ha: D’Uuslosig vo de Gschworene, die verschidene Frage, wo de Grichtspresidänt an Schtaatsaawalt und a die Gschworene und a min Aawalt grichtet het (jedes Mal händ sich da debi alli Chöpf vo de Gschorene gliichzitig gäge de Hof dreit); en churzi Verläsig vo de Aachlagepünkt, wo ich drin Persone- und Ortsnäme wiedererchännt ha; und dänn no mal Frage a min Aawalt. 

Als nächschts isch d'Züügelischte verläse worde. Es paar vo de Näme händ mich sehr überrascht. Us de Masse, wo ich bis jetzt nume als verschwummnige Huufe vo Gsichter gseh ha, han ich nach und nach eine meh erkännt: de Raymond, de Masson, de Salamano, de Portier vom Heim, de alti Perez und d’Marie, wo mier churz und nervös zuegwunke het, bevor sie zäme mit de andere us ere Siitetür verschwunde isch. Ich ha dänkt, äs isch sehr komisch, dass ich die Lüüt vorhär nid erkännt ha - nid bevor ich de letzscht Name (Célesté) gchört ha. Won ich uufgschtande bi, han ich die altmodischi chlini Frau i ihrem männliche Mantel und mit ihrere läbhafte Art gseh, wo im Restaurant näbe mier gsässe gsi isch. Ich ha gmerkt, dass sie mich aaschtarrt. Aber ich ha kei Zyt gha, über sie z’schtuune. De Richter het wieder aagfange z’rede. Är het gseit, die wichtige Verhandlige würded aafange, und ds Publikum bätte, ruhig z'sii. Är het gseit, är seyg defür da, dass es i däm Prozäss mit rächte Dinge zueging, und är wärdi de Fall total objektiv beurteile. Z'Urteil vo de Gschworene würdi vo ihm grächt interpretiert wärde. Sobalds Schtörige gieb, würdi de Prozäss sofort abbroche. Es paar Lüüt händ sich mit Zytige Luft zuegfächeret, drum het me immer Papierraschle gchört. Uf es Zeiche vom Oberrichter hi, sind drü Fächere us Schtroh bracht worde, wo die drü Richter sofort benutzt händ. De Richter het dänn churz zämegfasst, was ich verbroche ha. Während är das gmacht het, het är mich immer nach zwei, drü Sätz gfrögt: „Schtimmt das so?“ und ich ha immer gantwortet „Ja, euer Ehren!“ - das het mier min Aawalt eso empfohle gha. Es isch en langfäädigi Aaglägeheit gsi, will de Richter sich mit Details uufghalte het. D’Journalischte händ alles eifrig notiert. Ich ha mängisch de jüngschti Journalischt gschpürt, wie är mich aaschtarrt. Und ich ha au die chlini Roboterfrau schtarre gschpürt. Die Gschwornige händ hingäge de Richter i sinnere rote Robe aaglueget. Ich ha wieder a d’Passagierbank im Tram müesse dänke. De Richter het ghüeschtlet und es paar Siite vom Dossier umdreiht. Är het, während är sich immer no Luft zuegfächeret het, sich a mich gwändet. Är het gseit, är müessi jetzt es paar Aschpäkt vo mim Fall is Gschpröch bringe, wo uf de erschti Blick irrelevant und oberflächlich würke würded, in Würklichkeit aber en sehr sehr wichtigi Entscheidigsgrundlag seyged. Ich ha errate, dass är über mini Mueter rede will. Ich ha sofort gmerkt, dass das unvorteilhaft isch. Sini erscht Frag isch gsi: „Wieso händ Sie ihri Mueter is Altersheim gschickt?“ Ich ha gseit, de Grund seyg eifach: Ich heyg eifach nümm gnueg Gäld gha, zum sie dihei gnueg guet versorge. Er het mich gfrögt, ob d’Trännig nid schwer für mich gsi seyg. Ich ha erchlärt, dass ich und mini Mueter eus nümm vill z’säge gha heyged und wier weder vonenand, - no vo öppert anderem - vill erwartet heyged. So heyged mier beidi eus guet a die neue Bedingige gwöhnt. De Richter het dänn gseit, är möchti nid wiiter a däm Punkt umchätsche. Är het de Schtaatsaawalt bätte, wiiteri Frage z’schtelle. De Schtaatsaawalt, wo mier halbe sin Rugge zuedreit gha het, het gseit - ohni mich aazluege: „Ich will vo ihne wüsse, ob Sie zur Quälle zrugggange sind mit de Absicht, de Araber z’töte.“ - „Nei!“ - „Wieso händ Sie dänn en Revolver mitgnoh und sind genau zu däre Quälle zrugggange?“ Ich ha gseit, das seyg totale Zuefall gsi. De Schtaatsaawalt het i mene gemeine Tonfall gseit: „Sehr guet. Das isch bis uf wiiters alles.“ Ich bi fascht nid druuscho bi däm wo als nächschts cho isch. Irgendwie, nach eme churze Palaver i de Bank, händ min Aawalt, de Schtaatsaawalt, und de Grichtspresidänt bekanntgäh, dass sich z’Gricht jetzt uf de Namitag vertage würd; dänn würded Bewiise uufgnoh. Bevor ich überhaupt begriffe ha, was passiert, bin ich im Eiltempo wieder mit em Gfängnisauto abtransportiert worde. Im Gfängnis han ich mis Mittagässe iignoh. Nach ere churze Zyyt - lang gnueg zum merke, dass ich enorm müed bi - sinds mich scho wieder cho abhole. Ich bi wieder im gliiche Ruum mit de gliiche Gsichter gsi, und alles het wieder vo vorne aagfange. Aber d’Hitz isch no vill schlimmer gworde. Fascht jede het en Fächer übercho, die Gschwornige, de Aawalt, de Schtaatsaawalt und es paar Journalischte. De jungi Maa und d’Roboterfrau sind immer no am gliiche Ort gsässe. Aber si händ sich kei Luft zuegfächeret - si händ mich aagschtarrt wie am Morge. Ich ha mier de Schweiss us em Gsicht gwüscht und nume halbe mitübercho, dass jetzt de Diräkter vom Heim in Züügeschtand grüefe worde isch. Är isch gfrögt worde, ob mini Mueter sich über mich beschwert heygi und het gantwortet: "Ja, aber das het nüüt z´bedüüte: Di meischte vo eusne Alte händ öppis gäge ihri Aaghörige." De Richter het ihn bätte, genoier z´sii; heygi si sich beschwert, dass ich si is Heim gschteckt heyg? De Diräkter het wieder gseit "Ja", aber dasmal het är däm Satz nüüt aagfüegt, nüüt erchlärt oder relativiert. Uf en anderi Frag het är gantwortet, dass äs ihn verblüfft hey, wie gfasst ich a de Beärdigung gsi seyg, wie wenig Truur ich zeigt heyg. Wenn de Diräkter gfragt worde ich, was är mit "gfasst" meini, het är sin Blick gsänkt und sini Schue aagschtarrt. "Är het kei Träne i de Auge gha und het d´Liiche nid wölle gseh. Und nach de Beärdigung isch är schnuerschtracks wider gange..." Usserdäm heygi ihm eine vo de Beschtatter gseit, dass ich nid wüssi wie alt mini Mueter worde seyg. Äs isch für en churzi Zyt schtill gsi im Saal. Dänn het de Richter de Diräkter gfröget: "Sind sie sicher, dass es dä Kriminelli isch, wo sie drübert redet?". De Diräkter isch schiinbar vo de Frag verwirrt gsi und het gseit "Ja, das isch s´Gsetz." De Richter het gseit, das seyg en Frag, wo är schtelle müess. Dänn isch de Schtaatsaawalt gfraget worde, ob är no Frage heyg. "Nei. Ich ha alles, was ich ha wölle kchöre!" isch sini Antwort gsi. Sin Tonfall und sin triumphierende Blick sind so schtarch gsi, dass ich mich eso gfühlt ha, wien ich mich scho lang nümm gfühlt ha: Ich hetti wölle in Träne usbräche. Z´erschte Mal han ich begriffe, wie alli die Lüüt mich ghasst händ. De Richter het no min Aawalt und die Gschworene gfrögt, ob sie no öppis z´säge heyged. Dänn het er wölle de Portier befrage. Wonner in Zügeschtand gange isch, het är uf em Wäg mich churz beäugt. Mit sine Antworte het är gseit, dass ich d´Liiche nid heyg wölle gseh, dass ich graucht heyg, dass ich bi de Totewach iigschlafe seyg und dass ich en Kafi trunke heyg. Ich ha en Art Wälle vom Entsetzt gschpürrt, wo durch de Grichtssaal gschwappt isch. Zum erschte Mal han ich begriffe, dass ich schuldig bi. Si händ de Portier sogar no dezue bracht, sini Uussage z´wiederhole. Scho wieder het mich de Schtaatsaawalt mit eme glühende Blick aaglänzt. Min Aawalt het de Portier gfrögt, ob är sälber nid au graucht heyg. Aber de Schtaatsaawalt het gäge die Frag Iischprach erhobe: "Wär isch da de Aagchlagti? Oder dänkt min Kolleg, är chönn en Züge diskreditiere, zum en Uussag unglaubwürdig mache?" Trotzdäm het de Richter d´Frag zuegla. De alti Portier het e chli zögeret und dänn gmurmlet:"Ja, ich weiss, ich hett nid sölle. Aber will de jungi Ma mier en Zigarette offeriert het, han ich die Zigarette us Höflichkeit aagnoh." De Richter het mich gfrögt, ob ich dezue no öppis z´säge heyg. "Nei" han ich gseit "Aber de Züge het rächt. Ich ha ihm en Zigarette offeriert." De Portier het mich überrascht aaglueget, mit ere Art vo Dankbarkeit. De Portier het sich dänn e chli greuschperet und gseit "Ich bis aber gsi, wo de Kafi offeriert het." Min Aawalt isch begeischteret gsi: "Ich hoffe, dass die Gschworene vo däne Fakte känntnis nämed." Aber dänn isch wieder de Schtaatsaawalt aktiv worde: "Ja, die Gschworene sölled känntnis nä devo. Und si sölled erkänne, dass de Herr Meursault die Tasse Kafi hetti müesse ablehne; us Reschpäckt vor sinnere tote Mueter, däre Mueter wo ihn uf die Wält bracht het." De Portier isch zrugg zu sim Schtuel. Dänn isch de alti Perez in Züügeschtang gruefe worde. En Beamte het ihn müesse schtütze. De Perez het gseit, dass är - obwohl är en grosse Fründ vo minnere Mueter gsi seyg - mich nume einisch gseh heyg. Won är gfragt worde isch wie ich a de Beärdigung gwürckt heyg, het är gseit:"Ich bi vill z´uufgwüehlt gsi, und has nid rächt chönne gseh. Mini Truur het mich blind gmacht, glaub ich. De Tod vo minnere Fründin isch en grosse Iischnitt für mich gsi. Ich bi während de Beärdigung würklich zimlich unufmerksam gsi. Darum han ich de Herr Meursault fascht nid bemerkt. De Schtaatsaawalt het ihn gfrögt, ob är mich gseh hey brüele. "Nei", het de Perez gantwortet und de Schtaatsaawalt het gseit: "Ich hoffe, die Gschworen näme känntnis vo däre Uussag." Min Aawalt isch uufgschtand und het empört gseit: "Wie bitte? Chönnted sie auch schwöre, dass sie de Herr Meursault kei einzigi Träne händ gseh vergüüsse?" De Perez: "Nei". Min Aawalt isch abgsässe und het debi de Saum vo sim Chleid grafft. Dänn het är gseit:"Das isch tüpisch für dä Fall. Die wahre Tatsache wärded ignoriert!" De Schtaatsaawalt het die Bemerkig ignoriert; är het zimlich gliichgültig mit sim Schtift gschpillt. Äs het füf Minute Pause gäh. I däre Pause het min Aawalt mier gseit, de Prozäss laufi guet. Dänn isch de Celeste in Züügeschtand gruefe worde. Är isch als Züüge für d´ Verteidigung uufbote gsi. D´"Verteidigung" bin ich gsi. De Celeste het mier ab und zue zueblinzlet, während är mit sin Panamahuet zwüschte sine Händ gchnättet het und sini Ussage gmacht het. Är het sin beschte Aazug treit, en Aazug wo är mangisch am Sunntig treit het, wenn mier zäme zu de Rännbahn sind. Aber schiinbar het är sin Hämpchrage nid richtig zuegha - sis Hämp isch nume vonnere Metallschpange zämeghebet worde. Me het ihn gfrögt, ob ich eine vo de Gescht vo sim Restaurant gsi seyg. "Ja, und är isch au min Fründ gsi." Dänn het me ihn gfrögt, was är vo mier halti. Är het gseit: "Är isch en Ma gsi." Dänn het me ihn gfrögt, was das heissi. "Das mues ich nid erkläre, das isch doch klar." Die nächscht Frag: "Isch är en verschwignige, verschlossnige Mänsch?" - "Nei, so cha me's nid säge. Aber är isch eine, wo nid redet, nume zum rede.". De Schtaatsaawalt het ihn gfrögt, ob ich mini monatlichi Rächnig fürs Ässe i sim Restaurant jewils zahlt heyg. De Célesté het glachet "Ja, aber d'Rächnige sind doch nume Details gsi zwüschet eus." Dänn isch är gfragt worde, was är vo mim Fall halti. Är het sini Händ uf em Gländer vom Zügeschtand abgschtützt und me het gschpürrt, dass är öppis wichtigs z'säge het. "Us minnere Sicht isch das nume en Unfall gsi, en Pächsfall. Gäge das cha niemert öppis mache...". Är hetti no wiiter wölle Rede, aber de Richter het em s'Wort abgschnitte. "Guet, das isch alles. Danke" 

De Célesté isch schprachlos gsi, är het gseit, är heyg no gar nid gseit, was är heyg wölle säge. D'Richtere händ em gseit, är söll i däm Fall säge, was är well säge; aber churz und knapp. Är het darum nume wiederholt: "Das isch en Unfall gsi." De Richter het gseit: "Ja, das hämmer zur Känntnis gnoh. Und's Gricht isch defür da, söttigi 'Unfäll' z'beurteile. Danke, sie chönd wieder Platz näh." De Célesté het sich umdreit und mich aaglueget. Sini Auge sind füecht gsi und sini Lippe händ zitteret. Äs isch gsi, als hetti är gseit: "Ich ha alles gmacht, was ich ha chönne. Leider het's der nid vill gnützt." Ich ha nüt gseit, und nid emal blinzlet. Aber zum erschte Mal i mim Läbe han ich wölle en Ma küsse. De Richter het sin Befehl wiederholt, de Célesté söll zrugg a sin Platz. Är isch also gange und wieder abgsässe. Für de ganzi Räscht vom Prozäss isch är dört sitzeblibe, nach füre glähnt, mit de Ellböge uf de Chnü und em Panamahuet zwüschet de Händ. Är het keis einzigs Wörtli vom Prozäss verpasst. Als nächschti isch d'Marie ad Reihe cho. Sie het en Huet treit und immer no zimlich hübsch uusgseh, obwohl ich sie mit offnige Haar schöner finde. Ich ha die sanfte Umriss vo ihrne Brüscht errate und gseh, dass ihri Unterlippe immer no das chline Grüebli het, wo mier immer so gfalle het. Si het sehr nervös usgseh. Die erscht Frag isch gsi, wie lang si mich känni. Sitdäm mier zäme im gliiche Büro gschaffet heyged, het si ganzwortet. De Richter het dänn gfröget, was für en Art vo Beziehig mier zunenand gha heyged, und d'Marie het gseit, sie seyg mini Fründin gsi. Wo si uf en anderi Frag gantwortet het, han ich gchört, si heyg mich wölle hürate. De Schtaatsaawalt, wo en Akte schtudiert het, het si churz und knapp gfrögt, wenn eusi "Liaison" aagfange heyg. D'Marie het's gnaue Datum gseit. De Schtaatsaawalt het mit ere künschtlich gliichgültige Schtimm gseit, das Datum seyg doch de Tag nach de Beärdigung vo minnere Mueter. Nachdäm är sini Wort het wirke la, het är i mene ironischem Ton gseit: "Das isch es heikels Thema und chönnti de junge Frau ihri Gfühl verletzt, aber.." (a däre Schtell isch sini Schtimm entschlossniger worde) "mini Pflicht verpflichtet mich, das heikle Thema trotzdäm aazschpräche." Nach däm het är d'Marie bätte, alls z'verzelle, was sie mit mier gmacht heyg, am däm Tag wo mier eus känneglernt händ. D'Marie het zerscht nid wölle antworte, aber de Schtaatsaawalt het druf beschtande. Sie het gseit, mier seyged zäme ga bade, dänn is Chino und dänn zu mier hei. Dänn het är gseit, är heygi - ufgrund vo Uusage vo de Marie - d'Chinoprogramm vo däm Tag duregluegt. Är het d'Marie gfrögt: "Was für en Film händ sie glueget im Chino?" D'Marie het mit lisliger Schtimm gantwortet, dass es en Film mit em Fernandel gsi seyg. Wo si fertig mit rede gsi isch, isch es im Saal toteschtill gsi. De Schtaatsaawalt isch het sich wichtigtuerisch zur volle Grössi uufblase und uf mich zeigt: "Verehrti Gschworeni. Ich bitte Sie, zur Känntnis z'näh, dass dä Ma ei Tag nach de Beärdigung vo sinnere Mueter isch ga bade, en Liebesbeziehig aagfange het und im Chino en Komödie isch ga luege. Da dezue han ich nüt me z'säge." Wo är abgsässe isch, isch es immer no glich ruhig gsi. Dänn het d'Marie plötzlich aagfange brüele. Är heyg alles falsch verschtande, es seyg alles ganz anders gsi, är heyg sie zwunge, z'Gägeteil vo däm z'säge, wo sie gmeint heyg. Si känni mich sehr guet und si seyg sich ganz sicher, dass ich unschuldig seyg. Uf es Zeiche vom Grichtspresidänt hi, isch en Beamte cho und het d'Marie zrugg is Publikum bracht, und de Prozäss isch wiitergange. Fascht niemert het schiinbar em Masson zueglost, wo de nächschti Züüge gsi isch. Är het gseit, ich seyg en ehrewärte junge Ma, "...und ich mues sogar säge: är isch en reschpektable junge Ma." Au em Salamano het fascht niemert zueglost, wenner verzellt het, dass ich immer nätt zu sim Hund gsi seyg und wo är erklärt het, warum ich d'Mueter is Heim ta heyg, und wie wenig ich und mini Mueter eus gliche heyged: "Sie müend's verschtah. Sie müend das verschtah." Aber schiinbar hets niemert verschtande. Me het ihn bätte, zrugg is Publikum z'gah. 

De nächschti Züge isch de Raymond gsi. Är isch au de letschti Züge gsi. Är het mier mit de Hand liech zuegwunke und grad gseit, ich seyg unschuldig. De Richter het ihn zämegschisse: Sie sind da zum Tatsache uussäge, nid Meinige. Und Sie döfed nume rede, wenn Sie öppis gfröget wärded. De Raymond isch gfröget worde, was är für en Beziehig zum erschossnige Ma gha heyg. De Raymond het d'Glägeheit uusgnutzt, zum erkläre, dass de Araber kei Wuet uf mich gha heyg, sondern uf ihn, dänn är heyg äm Tote sini Schwöschter verprüglet. De Richter het gfrögt, ob de Toti nid au en Grund gha heyg, zum mich hasse. De Raymond het gseit, dass es nume Zuefall gsi seyg, dass ich a däm Morge am Schtrand gsi seyg. "Wie chunnts dänn" het de Schtaatsaawalt gfröget "dass de Brief, wo alles verursacht het, vom Herr Meursault gschribe worde isch?" De Raymond het gseit, das seyg au eher Zuefall gsi und de Schtaatsaawalt het gseit: "'Zuefäll' schpiled anschiinend en grossi Rolle i däm Fall!" Seygs Zuefall gsi, dass ich nid iigriffe heyg, wenn de Raymond sini Mätresse verprüglet heyg? Isch es Zuefall gsi, dass ich für de Raymond uf em Polizeiposchte es guets Wort iigleit ha? Dänn isch de Raymond nach sim Bruef gfrögt worde. Är het gseit, är seyg Lagerischt, aber de Schtaatsaawalt het die Gschworene informiert, dass äs allgemeinbekannt seyg, dass de Raymond vo de Fraue läbi. Ich seyg am Raymond sin Verbündete und Busefründ gsi; das zeigi scho de ganzi Hintergrund vom Verbräche. Und was es no widerwärtiger machi seyg d'Personlichkeitsschtruktur vom Aagchlagte, emene unmänschliche Monschter ohni jedes Moralempfinde. De Raymond het proteschtiert und au min Aawalt het proteschtiert. Aber me het ne gseit, si sölled de Schtaatsaawalt nid unterbräche. "Ich bi fascht fertig" het dä gseit und dänn de Raymond gfrögt: "Isch de Aagchlagti ihre Fründ?" - "Ja, mier sind gueti Kollege gsi." Dänn het de Schtaatsaawalt au mier die Frag gschtellt. Ich ha de Raymond aaglueget und är het mich au nid uufghört aazluege. "Ja" han ich gseit. De Schtaatsaawalt het sich a die Gschworene grichtet. "Dä Ma het nid nume am Tag nach sinnere Beärdigung en unehrehafti Affäre mit ere Frau aagfange, sondern är het sogar chaltblüetig en Mänsch töted us niedere Gründ: das isch en Abrächnig i de Unterwält vo de Proschtituierte und Zuehälter gsi. So isch s'Wese vo däm Aagchlagte." Chum isch de Schtaatsaawalt abgsässe gsi, isch min Aawalt usgflippt und het sini händ id Luft gschtreckt, so schnäll dass d'Ermel vo sim Gwand zrugggrutscht sind und me drunter sin Hämdsermel gseh het. "Isch min Kliänt agchlagt, will är sini Mueter beärdiget het, oder will är en Mänsch tötet het?" Es isch es Raune durch de Saal gange, im Gricht händ es paar Lüüt gflüschteret. Dänn isch de Schtaatsaawalt uufgschprunge, het sis Chleid püschelet und gseit, äs erschtuni ihn, dass sin Bruefskolleg i däre Sach eso naiv seyg und d'Verbindig vo däne beidne Aschpäkt nid chönn gseh, obwohl zwüschet beidne Aschpäckt en würklich uufschlussrichi Verbindig beschtieng. Sie hienged psychologisch zäme, wenn ärs eso döffi uusdrücke. "Churz gseit:" het är zämegfasst "Ich beschuldige de Aaglachtig, da defür, dass är a de Beärdigung vo sinnere Mueter so chalt gsi isch, dänn die Chelti het bewise, dass är im Härz scho dänn en Kriminelle gsi isch" Die Wort händ die Gschworene und d'Öffentlichkeit sehr beeidruckt. Min Aawalt het sini Schultere zuckt und sich de Schweiss vo de Schtirne gwüscht. Är isch aanschinend verzwiiflet gsi, und ich ha gschpürrt, dass de Prozäss schlächt für mich lauft. Churz nach all däm isch d'Verhandlig uufghobe worde. 

Ich bi mit em Gfängnisauto zrugg zum Gfängnis bracht worde und für es paar Momänt - während em Wäg zum Wage - han ich ds altbekannt Gfühl gschpürrt, im Summer dusse z'sii. Wenn ich i de Dunkelheit vo minnere Zälle gsässe bi, han ich i mim Ghirn d'Grüsch vo de Schtadt und vonnere beschtimmte Tageszyt, won ich gliebt ha, wiederhalle gchört. I de scho träge Luft sind scho d'Rüef vo de Zytigsverträger gsi, die letschte Vogelrüef im Park, d'Schrey vo de Sandwichverchoifer, ds Chratze vo de Trams i de Kurve und die trägi, raschelndi Dunkelheit, wo sich über de Hafe sänkt. All die Grüsch händ mini Rückfahrt is Gfängnis zunnere blinde Reise gmacht, entlang ere Schtrecki, won ich usswändig känne. Ja, äs isch d'Abigsschtund gsi, won ich - wie lang isch das här? - mich immer so glücklich gfühlt ha. Was mich damals jewiils erwartet gha het isch en Nacht mit guetem, traumlosem Schlaf gsi. Und au hüt ischs no die glichi Schtund gsi,aber mit eim Unterschied: Ich bi ich mini Zälle zruggcho und mich het en Nacht erwartet voller Befürchtige vor däm, wo am nächschte Tag würd passiere. Und so han ich gmerkt, dass harmlosi Pfäd i de Dunkelheit vo Summernächt eim genausoguet unschuldig is Gfängnis füehre chönd, wie in en unschuldige, sorglose Schlaf. 

Gratis Homepage von Beepworld
 
Verantwortlich für den Inhalt dieser Seite ist ausschließlich der
Autor dieser Homepage, kontaktierbar über dieses Formular!