kapitel4vonteil2


Kapitel IV von Teil II 

Es isch immer interessant, öppertem zuezlose, wo über eim redet - sogar uf de Aachlagebank. Und im Gricht - i de Plädoyers vom Aawalt und vo de Aachleger - isch natürli vill über mich gredet worde. Tatsächlich isch eigentlich me über mich sälber gredet worde als über mis Verbräche. D’Plädoyers vom Aawalt sind ähnlich gsi wie d’Plädoyers vo de Aachlag. De Aawalt het sini Ärm iifrig gäge Himmel gschtreckt und uf unschuldig plädiert. De Aachleger het mit ähnliche Geschte iifrig d’Ärm gäge Himmel gschtreckt und uf schuldig plädiert - eifach ohni milderndi Umschtänd gältend z’mache. 

Öppis i däm Gricht isch mer gschpässig vorcho: Zimli hüüfig han ich wölle sälber mitrede - Aber min Aawalt het mi gwarnt, das würdi mini Laag verschlächtere. Äs isch wie en Verschwörig gsi, wo mich vom Prozäss usgschlosse het; ich ha nüüt döffe säge und mis Schicksal isch vo anderne beschtimmt worde. Mängisch hett ich die andere fascht bim Rede unterbroche und grüeft: „Aber tamminomal, wämm wird da eigentlich de Prozäss gmacht? Äs isch en schwerwiegendi Sach für en Person, als Mörder aagchlagt z’sii. Und ich möcht öppis wichtigs säge.“ Aber wenn ich gneuer überleit ha, isch mer nüt me wichtigs z’säge iigfalle. 

Ich mues überhaupt säge, dass es mit de Zyt trotzdäm langwiilig wird, zköre, wie öpper über eim sälber redt. D´Rede vom Schtaatsaawalt het mich scho vor de Hälfti aagfange langwiile. Ds einzige, was ich vo sinnere Red mitübercho ha, sind einzlni Phrase, Geschte oder Tirade - aber das sind nume Bruchschtück gsi. So wie ich mitübercho ha, het är wölle druf use, dass mis Verbräche vorsätzlich gsi seyg. Ich cha mich dra erinnere, wie är gseit het: "Ich cha das räschtlos bewiise, verehrti Gschworeni! Zerscht gseht me d´Fakte vo däm Verbräche, wo glasklar sind. Und dänn gseht me au no das, was ich die hintergründigi und abgründigi Siite vo däm Fall würdi nänne: Die seelische Tüüfe vo mene skrupellose Ghirn." Är het aagfange, d´Fakte uufzelle, beginnend mit em Tod vo minnere Mueter. Är het mini Härzlosigkeit uufgfüehrt, mini Unfähigkeit, z´Alter vo minnere Mueter z´nänne, z´Vergnüege im Schwimmbad mit de früsch uufgablete Marie, euse Chinobsuech, während en Witzfilm vom Fernandel gloffe isch, und schlussendlich euses Schäferschtündli bi mier dihei. Da debi han ich zerscht Müeh gha, z´begriffe, wär är mit "sini Mätresse" meint - für mich isch si doch immer nume d´Marie gsi. Dänn het är vom Raymond aagfange rede. Ich ha insgeheim muesse zuegäh, dass är mit em so schtrukturierte Ablauf vo sim Plädoyer sehr scharfsinnig gsi isch, de Schtaatsaawalt - alles, was är gseit het, het unheimlich plausibel tönt. Ich hetti de Brief im Iiverschtändnis mit em Raymond gschribe, zum d´Mätresse aalocke und dänn de Misshandlige vo so mene dubiose Maa ussetze. Dann het ich am Schtrand d´Schlegerei provoziert, während däre de Raymond verletzt worde isch. Ich heygi sin Revolver verlangt und seygi zrugggange, mit de Absicht, ihn z´benutze. Ich ha dänn de Araber erschosse und hetti "zum uf Nummer sicher gah", no füüf witeri Schüss chaltblüetig abgfüüret. "Voilà" het är gseit "Ich ha ihne d´Ereignis-Chetti beschribe, wo dezue gfüehrt het, dass de Aagchlagti bim vollem Bewusstsi en Mord begange het. Das mues ich betone. Mier händs da nid mit eme Fall zue, wo im Affekt öppert tötet worde isch. Äs git kei Entschuldigung, äs git kei milderndi Umschtänd. Ich möchti die Gschworene bätte, zur Känntnis z´näh: De Täter het gwüsst was är macht. Sie händ gseh, wie är mini Frage beantwortet het; Är isch intelligänt, und är weiss, was d´Wörter für en Chraft chönd ha. Es isch so guet wie unmöglich, aaznäh, dass är mit sinnere Tat nid gwüsst het, was är macht." Äs het mich verwirrt, dass är vo minnere "Intelligänz" gredet het; Söll öppis, wo bim Normalbürger als lobenswärts Attribut gilt, i mim Fall als Bewiis für mini Schuld verwändet wärde? Während ich über das nachedänkt ha, han ich verpasst, was är dena gseit het; ich bi erscht wieder uf ihn uufmerksam gworde, wo är uusgruefe het: "Het är je gseit, dass är sini Tat bereue würd? Nid eis Wort, mini Dame und Herre. Nid eis einzigs Mal het de Aagchlagti während däm ganze Prozäss au nume en Aaflug vo Reui zeigt." Är het sich zum Richter umdreit, mit em Finger uf mich zeigt und im gliiche Tonfall wiitergmacht. Ich ha nid begriffe, wieso är so fescht uf däm Punkt umgritte isch. Klar mues ich säge, dass är Rächt het: Ich fühle nid vill Reui wäg däm, wo ich gmacht ha. Aber är het übertriebe. Ich hetti ihm gärn fründlich erklärt, dass ich no nie i mim Läbe fähig gsi seyg, Reui z´zeige. Ich bi immer eine gsi, wo vill z´fescht i de unmittelbare Gägewart oder i de nahe Zuekunft gläbt het, als dass är no hetti chönne zruggluege uf vergangnigi Tate. - Aber ich ha nid z'Rächt gha, eso emotional z'rede. I däre Position, wo me mich driversetzt het, han ich nid chönne i däm guetmüetige Ton rede, will ich da überhaupt nid d'Rolle vom Guetmüetige gschpillt ha. 

Ich ha wieder versuecht, äm Schtaatsaawalt zuezlose, dänn är het wieder vo minnere Seel gredet. Är het gseit, är heygi versuecht, mini Seel z'ergründe, aber är heygi dört nüüt gfunde. In Tat und Wahrheit heyg ich gar kei Seel, und absolut nüüt a mier seyg mänschlich. Keis vo de mänschliche Moralprinzip seyg mier zuegänglich. Aber das chönni me mier nid vorwärfe, denn das, was mier fehli, chönni me nid bechlage, wills ja gar nid vorhande seyg. Aber im Schtrafgricht müessi ds passive Ideal vo de Toleranz emene schträngere Ideal wiche, nämlich de Grächtigkeit. Bsunders dänn, "wenn emene Kriminelle jegliche Skrupel fehlt, so wie däm Ma, vor eus, wo en Gsellschaftsfeind isch." 

Är het wiitergmacht demit, mis Verhalte gägenüber de Mueter z´erkläre und het eigentlich alles wiederholt, wo är scho einisch gseit gha het. Aber z´Gschpröch het sich so lang um mis Verbräche dreit, dass ich de Fade verlore ha und nume no d´Hitz wahrgnoh ha, wo immer me zuegnoh het. Nach ere churze Redepause het de Schtaatsaawalt mit ere lisige zittrige Schtimm bekanntgäh: "Morn wird das Gricht über z´widerwärtigschte Verbräche urteile, de Mord vo mene Sohn a sim Vatter." Für ihn seyg so es Verbräche scho fascht jensiits vo de Gränze vo de Vorschtelligschraft. Aber är hoffi, dass ds Gricht ohni zögere en aagmässnigi Schtraf usschpräche wärdi. Und är het gseit, dass ds Graue, wo dä Vattermord i ihm gweckt heygi, verblassi näbet mim Verbräche. "Dä Ma, wo moralisch gseh tschuld ich am Tod vo sinnere Mueter, dä Ma isch nid weniger verachtenswürdig als de ander, wo sin Vatter töted, wo ihn züügt het. Und ds einte Verbräche füehrt zum andere. De Mord in Gedanke isch es, wo de tatsächliche Mord erscht möglich macht und guetheisst. Ja, mini Dame und Herre, ich bi überzoge..." - a däre Schtell het är plötzlich sini Schtimm ghobe - ",dass Sie´s kei Übertriibig finded, wenn ich behaupte, dass de Aagchlagti au für´s Verbräche schuldig isch, wo morn i däm Gricht behandlet wird. Und ich hoffe, dass sie ihn aagmässe beschtrafed." 

De Schtaatsaawalt het wieder pausiert, zum sich de Schweiss us em Gsicht wüsche. Är het dänn gseit, sini Pflicht seyg nid liecht, aber är erfülli si ohni falschi Zrugghaltig. "Dä Ma het kei Platz innere Gsellschaft, wo är sogar die elementarschte Grundregle ohni Skrupel unterwanderet. So härzlos, wie är isch, het är nid emal Gwüssensbiss. Ich plädiere uf´d Höchschtschtraf, und das mach ich ohni Bedänke. I minnere lange Karriere bin ich scho oft vor de Frag gschtande, d´Todesschtraf z´verhänke, aber no nie isch mer das so liecht gfalle wie hüt. Ich folge da nid nume minnere heilige Pflicht und mim Verschtand, sondern au em Abscheu, wo ich empfinde gägeüber so mene ruchlose Kriminelle, wo kei Funke Mänschlichkeit in sich treit." Nachdäm de Schtaatsaawalt abgsässe isch, het en langi Schtilli gäh. Ich bi überwältiged vo de Hitz gsi, und vo däm, wo ich da gchört ha. De vorsitzendi Richter het ghüeschtlet und mich dänn gfrögt, ob ich no öppis z´säge heyg. Ich bi uufgschtande und will ich Redeluscht gha ha, han ich z´Erschtbeschte gseit, wo mer iigfalle isch: "Ich ha de Araber nid wölle töte." De Richter het gseit, die Frag wärdi vom Gricht dänn scho abklärt. I dä Zwüschezyyt würdi är gärn vo mier sälber wüsse - bevor min Aawalt sini Meinig abgieb - was d´Motiv seyged vo minnere Tat. Bis jetzt heyg är nämlich d´Erklärige vo de Verteidigung nid ganz nachevollzieh chönne. Ich ha versuecht z´erkläre, dass es wäg de Sunne gsi isch, aber ich ha so schnäll plapperet, dass alli mini Wörter inenand inegflosse sind. Ich ha scho gwüsst, dass es lächerlich tönt, und tatsächlich händ es paar Lüüt glachet. Min Aawalt het d´Schultere zuckt. Dänn het är müesse em Gricht sini Meinig zu de Motiv abgäh. Aber alles was är gmacht het, isch en Vertagig uf de nächschti Tag verlange, wills scho schpat seyg. De Richter isch iiverschtande gsi. 

Won ich am nächschte Tag zrugg is Grichtsgebäude bracht worde bi, sind die elektrische Ventilatore no immer uf Hoochture gloffe und händ die dicki Luft umgrüehrt. Die Gschworene händ chlini Fächer gha, und händ sich demit uf en luschtigi Art und Wiis Luft rhythmisch zuegfächeret. 

D'Plädoyers vo de Verteidigung händ gar nid wölle uufhöre. I eim Momänt han ich es paar Wortfätze vo mim Aawalt uufgschnappt: "Es isch wahr, ich ha en Mänsch tötet." - Är het immer "Ich" gseit, wenn är mich gmeint het. Das het mich so komisch dunkt, dass ich mich zum Polizischt übereglehnt ha und en bätte ha, mier das z'erkläre. "Pschht!" het är gseit; Erscht en Momänt schpöter het är gflüschteret: "Alli Aawält möched das." 

Es het mich dunkt, de Hintergedanke vo däre Uusdruckswiis seyg, mich vom Prozäss uszschlüüsse; mich vom Schpillfäld z'wärfe und durch de Aawalt z'ersetze, wo mini Rolle iinimmt. 

Mier isch es sowiso egal gsi; mini Gedanke sind wiit wäg vo däm Grichtssaal und sine "Prozäss" gsi. Min Aawalt isch eso sehr mit abgsagte Hose daagschtande, dass är mich scho fascht lächerlich dunkt het. Är isch durch sis Plädoyer grast und dänn het au är aagfange, vo minnere Seel d'rede. Aber ich ha gfunde, dass är vill weniger Talent als de Schtaatsaawalt hed. 

"Au ich" het är gseit "Ha däm sim Ma sini Seel ganz gnau untersuecht. Aber - anders als min Kolleg Schtaatsaawalt - han ich dört öppis vorgfunde. Ich cha säge, dass ich däm Häftling sini Gedanke gläse ha wie es Buech." 

Was är dört gläse heyg, seyg, dass ich en feine Junge Ma seyg, en gwüssehaft Arbeiter. Ich seyg bi allne beliebt gsi und heyg allne ihri Problem wölle löse. Lüt ihm seyg ich en vorbildliche Sohn gsi, wo sini Mueter so lang unterschtützt heyg, wies gange seyg. 

Nach langem Nachdänke seyg ich zum Schluss cho, dass es mini Mueter im Heim besser heyg. "Ich bi erschtunt" het är ergänzt "Wie schlächt me über söttigi Heim dänkt, obwohl das Exzellänti Inschtitutione sind. Sie sind ja usserdäm vom Schtaat finanziert und gförderet." 

Ich ha gmerkt, dass de Aawalt d'Beärdigung nid erwähnt het, und das het mich en grossi Uuslassig dunkt. 

Aber i däre Langfädigkeit, de ändlose Schtunde und Täg, wo mini "Seel" untersuecht worde isch, isch min Verschtand scho ganz vernäblet gsi. Alles het sich in graue wässrige Fläcke uufglöst. 

Nume a öppis chan ich mich no düütlich erinnere, öppis, wo passiert isch, während min Aawalt gschwaflet het. Ich ha vo dusse, vo de Schtrass här, d’Hupi vo mene Glaceverkäufer gchört, en churze schrille Ton, wo d’Wort durchschnitte het. Wäge däm Ghup sind i mier alti Erinnerige gweckt worde – Erinnerige an es Läbe, wo jetzt nümme mier gkört het; es läbe wo mier früeher vili alltäglichi, bescheidnigi Freude botte het: Warmi Summergrüch, mis Quartier, de Aabighimmel, de Marie ihri Chleider und ihres Lache. Ds Gfühl vo de Sinnlosigkeit, vo däm, wo mier passiert isch het mich wie a de Gurgle gno, äs isch gsi, wie en Brächreiz. Ich ha nume no wölli zrugg i’d Zälle, ga schlafe. Ich ha unklar die letzschti Iischprach vo mim Aawalt gchört: “Liebi Gschwornigi, das cha doch nid ihre Ärnscht sii, en gschaffige junge Ma in Tod z’schicke, nume will är i mene dumme Momänt sini Sälbschtkontrolle verlore het? Isch är nid scho gnueg gschtraft durch die läbenslangi Reui, für dä tragischi Tod? Ich vertraue i sie und warte uf ihres Urteil, z’einzig mögliche Urteil: Mord mit mildernde Umschtänd.“ 

Ds Gricht isch uufgschtande und de Aawalt abgsässe, är isch durch und durch erschöpft gsi. Es paar vo sine Kollege sind zu ihm cho und händ ihm d’Händ gschüttlet. Eine han ich gchört säge: „Du hesch wieder es unglaublichi Show abzoge, du alte Profi!“ En andere Aawalt het sogar mich gfrögt: „Das isch toll gsi, gälled Sie?“. Ich ha zuegschtumme, aber unsicher; ich bi z’müed gsi, zum säge, obs „toll“ gsi seyg oder nid. I de zwüsche Zyt isch de Tag langsam z’Änd gange und d’Hitz isch weniger intensiv gsi. Es sind beschtimmti Grüsch vo de Schtrass cho, wo mier verrate händ, das d’Abigchüeli scho da gsi isch. Mier sind alli sitzend am warte gsi. Und das, wommer druf gwartet händ, het eigentlich niemmert betroffe, ussert mier. Währenddesse isch de Tag langsam z’Änd gange und es isch nümm so heiss gsi im Saal. Anhand es paarne unklare Grüsch wo vo dusse här z’gchöre gsi sind, han ich erkännt, dass uf de Schtrass scho d’Abigchüeli gherrscht het. Wier sind alli gsässe und händ gwartet. Das wommer druf gwartet händ, het eigentlich niemert betroffe, ussert mier. Ich ha im Saal umeglueget. Äs isch genau so gsi, wie’s am erschte Tag scho gsi isch. Ich ha churze zuefällige Blickkontakt mit em Journalischt im graue Aazug gha und mit de Roboterin. Da isch mer uufgfalle, dass ich keis einzigs Mal während em Prozäss versuecht gha ha, de Marie i’d Auge z’luege; ich bi vill z'beschäftiget gsi. Ich ha si dänn gseh, zwüschet em Céleste und em Raymond. Si het mer liecht zuegwunke, als würdi sie säge "Endlich!". Sie het glächlet, aber ich ha glaubt, sie seyg eher wüetig. Es isch gsi, als wär mis Härz zu Schtei gworde, ich ha nidemal chönne zrugglächle. D’Richter sind zruggcho und abgsässe. Öppert het de Gschworene mit sehr schnäller Schtimm es paar Frage vorgläse. Ich ha hie und da es Wort uufgschnappt: “Mord in böser Voraussicht... Provokation ... milderndi Umschtänd.” Die Gschworene sind usegange und ich bi wieder in chline Warteruum gfüehrt worde, won ich scho einisch gwartet ha. Min Awalt isch mich dört cho bsueche; Är isch so nätt und förmlich gsi, wien ich ihn no nie ha gseh, usserdäm isch är sehr redselig gsi. Är het mier versicheret, dass alles guet laufi und ich mit es paar Jahr Chischte devochiem. Ich ha ne gfrögt, obs au no möglich seyg, dass me s’Urteil aafächtet, wenns schlächt isch. Är het gseit „nei, das isch unmöglich“. 

Är heyg i sim Plädoyer kei Pünkt vom Gsetz hervorghobe, kei Schlüss zoge, will das die Gschworene vorighno hetti. Äs isch au schwirig, en Richtschpruch erfolgriich aazfächte, usser bi formelle Fehler. Ich ha sini Meinig teilt. Süscht würd de Prozäss nie ände. 

„Aber so oder so chönd Sie uf em normale Rächtswäg Iischpruch erhebe. Aber ich bi zueversichtlich, dass s’Urteil guet usecho wird.“ 

Mier händ es bitzeli gwartet, sogar öppe en Drüviertelschtund. Dänn het en Glogge glütet. Min Aawalt het gseit: „De Oberschti vo de Gschworene wird d’Parole läse. Grad dena chönd si in Saal, und me git ihne ds Urteil bekannt.“ Es paar Türe sind zuegschletzt worde, ich ha Lüt durchs Schtägehuus seckle gchört; aber ich hetti nid chönne säge, ob’s nöch oder wiit wäg sind. Dänn han ich us em Saal en Schtimm brumme gchört. Wo d’Glogge no einisch glüütet het, bin ich zrugg in Saal, wo mich sini Schtilli umschlosse het. Zäme mit däre Schtilli isch öppis absurds passiert: Ich ha z’erschte Mal gseh, dass de jung Journalischt mich einisch nid aaglueget het. Ich ha nid zu de Marie gluegt. Ich ha gar kei Zyt gha defür, dänn scho het de oberscht Richter lang und breit verzellt, dass ich uf eme öffentliche Platz im Name vom französische Volk söll hiigrichtet wärde. Ich ha de Blick vom Publikum glaubs interpretiere chönne: Es isch en Blick mit ere fascht scho reschpäktvolle Sympathie gsi. D’Polizischte händ mich sehr sanft behandlet. De Aawalt het sini Hand um mis Handglänk gleit. Ich ha uufghört, a alles glichzytig z’dänke. Ich ha de Richter gkört fröge, ob ich no öppis z’säge heyg. Ich ha en Momänt überleit und dänn gseit „Nei.“ Dänn händ mich d’Polizischte wägbracht. 

Eigene Webseite von Beepworld
 
Verantwortlich für den Inhalt dieser Seite ist ausschließlich der
Autor dieser Homepage, kontaktierbar über dieses Formular!