kapitel6vonteil1


Kapitel VI von Teil I 

Am nächschte Tag bin ich nid liecht ufgwachet. D’Marie het mi müesse schüttle und mer müesse rüefe. Will mer früeh händ wölle ga schwimme, hämmer keis Zmorge gässe. Ich ha e chli Chopfweh gha. Mini erschti Zigarette isch bitter im Gschmack gsi. D’Marie het gseit, ich gsegi uus wie en Truurgascht binnere Beärdigung. Tatsächlich han ich mich nid sehr fit gfühlt. Sie het es wysses Chleid treit und z’Haar offe gha. Ich ha ihre gseit, si gsegi wundervoll us und si het fröhlich glachet. Mier händ bim Raymond agchlopfet und är het grüeft „Ich chume grad!“. Mier sind fängs uf d’Schtrass use gschtande. Will ich mich nid so guet gfühlt ha, und will ich i minnere Wonig d’Schtore zueglah gha ha, het d’Morgesunne mich jetzt schtercher bländet. Sie het sogar weh ta – wie en zämepressti Fuuscht. D’Marie isch sehr glücklich gsi: „Was für en himmlische Tag!“ Es paar Minute schpöter han ich mich besser gfühlt und ha gmerkt, dass ich chli hungrig bi. Ich has de Marie gseit, aber sie hets nid rächt gchört. Sie het en Schtrandsack gha, zum euses Badzüüg träge. Mier händ de Raymond gchört usechoo. Är het blaui Hose aagha, es churzermligs wiises T-Shirt und en Schtrohhuet. Ich ha gseh, dass sini Unterärm zimlich haarig gsi sind, aber bleich. De Schtrohhuet het d’Marie zum lache bracht. Mich persönlich het sini Chleidig eher abgschtosse. Är isch anschiinend guet gluunt gsi, dänn är het pfiffe, wonner z’Schtägehuus durab cho isch (Am vorhärgehende Abig simmer no uf d’Polizeischtation und ich ha mich für de Raymond verbürgt, dass d’Frau ihn betroge heyg. Är isch mit eme blaue Aug devo cho und nume verwarnt worde. Mini Uussag het niemert überprüeft) Är het mich begrüesst: „Hallo, alte Fründ!“ und het d’Marie “Mademoiselle.” gnännt. Nachdäm mer vor de Türe e chli plauderet händ, simmer uf de Bus ga warte. De Schtrand wär zwar au z’Fuess guet erreichbar gsi, aber mier händ dänkt: je früehner dört, desto besser. A de Bushalteschtell het de Raymond mich zu sich zoge und mer gseit, ich söll mal luege, wär ännet de Schtrass isch. Ich ha es paar Araber vor em Lade vom Tabakhändler umelungere gseh. Sie händ eus schtill aagschtarrt, uf die schpezielli Art, wo söttigi Lüüt händ – als wered mier Schteiblöck oder toti Beum. De Raymond het gflüschteret, de zweiti vo links seyg „sin Typ“ und het eher besorgt uusgseh. Är het mer aber versicheret, das alles seyg en alti Gschicht, längschtens abgschlosse. D’Marie isch nid druuscho: “Was isch los?” Ich ha erklärt: „Die Araber da äne händ en Art Wuet uf de Raymond.“ D'Marie het druf beschtande, dass mer sofort zum Bus gönd. De Raymond het glachet und ihre zuegschtimmt: Äs gieb kei Grund, länger da z'bliibe. Uf em halbe Wäg het de Raymond zruggglueget: "Guet - D'Araber folged eus nid." Ich ha au zruggglueget. D'Araber sind immer no am gliiche Ort gsi und händ eus uf die gliichi komischi Art und Wiis nachegschtarrt. 

Im Bus het de Raymond fröhlich Witzli gmacht und d'Marie zum lache bracht. Ich ha gseh, dass är uf sie schtaht, aber sie het chum mit ihm gredet. Hie und da het si en aaglueget und glächlet. Mier sind grad usserhalb Algier uusgschtiege. De Schtrand isch dört nid wiit entfärnt vo de Bushalteschtell. Me mues nume en Fläcke höchs Wiesland, en Art es Plateau, überquere. De Bode isch mit gälbliche Chiesel bedeckt gsi, und wildi Lilie sind schneewiis is Blau vom Himmel gwachse. De Himmel het scho das tüpische chalte metallische Glimmere gha, wo är immer a sehr heisse Täg bechunnt. D'Marie het sich demit vergnüegt, ihre Badesack gäge d'Blueme z'schlah, dass d'Bluemebletter dur d'Luft grägnet sind. Dänn simmer zwüsche zwei Reihe vo chline Hüüser mit Holzbalkon und grüene oder wysse Züün duregloffe. Es paar Hüüser sind hinter Tamariske-Schtrüüch verschteckt gsi, anderi sind nackt uf em schteinige Plateau gschtande. Churz bevor mer zum Änd vom Plateau cho sind, het me de Schtrand im Panorama gseh: Är isch so ruhig gläge wie en Schpiegel und es ruhigs Kap isch schwarz is Meer usegragt. Durch die schtillschtehendi Luft isch ds Knattere vomene Motor zu eus drunge und mier händ es wiit entfärnts Fischerboot durch die ruhigi Szenerie gleite gseh. D'Marie het es paar Iris vo de Fälse pflückt. Wommer d'Schtäge us Schtei, wo zum Meer füert, abegschtige sind, hämmer scho es paar Lüüt im Wasser gseh Bade. Am Raymond sim Fründ sis Huus isch bim Änd vom Schtrand gsi. Sin Hinterteil isch uf de Klippe gschtande, de Vorderteil uf Pfyyler, wo's Wasser berüert händ. 

De Raymond het eus sin Fründ vorgschtellt. Är heisst Masson und isch gross, breitschultrig und eher mollig. Sini Frau isch en rundlichi härzlichi Frau mit Pariser Akzänt gsi. De Masson het eus gseit, mier söllid eus wie Dihei fühle. Zerschte, wo är am Morge gmacht heyg, seyg Fische, mier würded Fisch brate zum Zmittag. Ich ha em gseit, sis Schtrandhuus seyg sehr schön und är het gseit, är seyg immer am Wuchenänd und i de Ferie da, mit sinnere Frau. Ich ha si aagluegt und gseh, dass sie und d'Marie sich aaschinend guet verschtönd. Sie händ beidi mitenand glacht und plauderet. Z'erscht Mal han ich a d'Möglichkeit dänkt, sie z'hüürate. De Masson het sofort wölle ga schwimme, aber sini Frau und de Raymond händ nid wölle. Darum sind nur mier - de Masson, d'Marie und ich - ga schwimme. D'Marie isch sofort is Wasser, aber de Masson und ich händ no chli am Ufer gwartet. Är het eher langsam gredet und mier isch uufgfalle, dass är d'Gwohnheit het, immer zwüschet de Sätz d'Floskle "...und ich mues sogar säge..." iigfüegt het (Das het är sogar dänn gmacht, wenn das, wo nach de Floskle cho isch, gar nid erschtuunlich gsi isch). Wenn är über d'Marie gredet het, het är gseit:"Sie isch en sehr hübschi Frau, und ich mues sogar säge, si ich charmant." Aber bald isch mer die Floskle nümme bsunders uufgfalle, will ich demit beschäftiget gsi bi, feschtzschtelle, dass ds Sunneliecht mier guet tuet. De Sand het unter de Füess aagfange z'bränne. Ich ha wölle is Wasser, aber no chli gwartet. Dänn han ich em Masson gseit:"Gömmer is Wasser?". Ich bi inegschprunge, aber de Masson isch behuetsam inegloffe und het erscht aagfange schwimme, wenn är kei Bode me unter de Füess gha het. Är isch langsam und schlächt gschwumme, ich ha ne wiit zruggglah und d'Marie uufgholt. Ds Wasser isch chalt gsi und ich bi gärn gschwumme. 

Mier sind wiit usegschwumme und ich has erfreut gseh wie ihri Bewegige mit mine übereingschtumme händ. Mier sind au beidi i de gliiche Schtimmig gsi und händ jede Momänt gnosse. Wemmer wiiter dusse gsi sind, simmer uf de Rugge gläge und händ in Himmel gluegt. Ich ha gschpürt, wie d'Sunne en Schpur Salz uf mine Lippe und Wange hinterlaht. Mier händ de Masson gseh zruggschwimme zum Schtrand, und dört absitze. Uf Dischtanz het är uusgseh wie en gschtrandete Wal. D'Marie het vorgschlage, dass mier tandemmässig chönnted schwimme. Sie isch gschwumme und ich ha mini Händ vo Hinne um ihri Hüfte gleit Während sie mit ihrne Ärm aagäh het, han ich mit de Füess paddlet. Die vile Plätschergrüsch sind so lang i mine Ohre gsi, dass ich plötzlich gnueg gha ha. Ich ha d'Marie loosglah und bi langsam zrugggschumme. Ich ha tüüf und in lange Atemzüüg gschnuufet. Won ich de Schtrand erreicht ha, han bin ich uf em Buuch änegläge, näbet de Masson. Ich ha em gseit: "Das isch schön gsi" und är hets au eso gfunde. Dänn isch d'Marie zruggcho. Ich ha ufegluegt, zum gseh, wie sie änelauft. Sie het vor Salzwasser glänzt und Sie het sich d'Haar zruggghebet. Sie isch näbe mich änegläge. D'Hitz vo eusne Körpere und d'Hitz vo de Sunne het mich müed gmacht. D'Marie het mich am Arm zoge und gseit, de Masson seyg scho is Huus gange, es seyg wahrschiinli Zyyt zum Ässe. Ich bi uufgschtande und ha grosse Appetit gha, aber d'Marie het mer gseit, ich heyg si scho sit em früehe Morge nümme gküsst. Das isch würklich so gsi, obwohl ich mehrmals hetti wölle, han ich's nie gmacht. "Gömmer zrugg is Wasser" het si gseit und mier sind is Wasser grännt und für en churze Momänt is niedere Wasser gläge. Dänn simmer es paar Züüg gschwumme und wommer dusse gsi sind, het si mich umarmt. Ich ha ihri Schänkel gschpürrt, und das het mich ganz us em Hüüsli bracht. 

Dänn simmer zrugg. De Masson isch uf de Schtufe vor sim Bungalow gsi, und het eus grüeft, mier selled cho. Ich ha em gseit, ich seyg hungrig wie en Wolf und är het zu sinnere Frau gseit, är heyg am mier en Narre gfrässe. Z'Brot isch sehr fein gsi und ich ha min Fisch ganz verschlunge. Dänn hets für alli no es Blätzli und Pommes Frites gä. Während em Ässe het niemer gredet. De Masson het vill Wyy trunke und au miis Glas immer wieder nachgfüllt. Wos Kafi gäh het, han ich mich e chli müed gfühlt und ei Zigarette nach der andere graucht. De Masson, de Raymond und ich händ d'Idee diskutiert, de ganzi Auguscht am Schtrand z'verbringe und defür d'Chöschte z'teile. Plötzlich het d'Marie grüeft: "Wüssed er, was für Zyt das isch? Erscht halbi Ölfi!" Mier sind sehr überrascht gsi und de Masson het gseit, mier heyged dämfall sehr früeh gässe, aber Ässe seyg en verschiebbari Sach, me müess ässe wenn me muess. Das het d'Marie zum lache bracht - ich weiss nid wieso. Ich dänke, aus sie het z'vill trunke. 

Dänn het mich de Masson gfrögt, ob ich mit ihm am Schtrand möchti ga schpaziere. "Mini Frau gaht nach em ässe immer ga schlafe" het är gseit "Ich persönlich gange lieber ga schpaziere. Ich dänke, das isch gsünder, aber mini Frau het ihri eiget Meinig." D'Marie isch au dinne blibe, zum hälfe abwäsche. D'Pariserin het mit Humor gseit, zum chömme Abwäsche müessi mer zerscht d'Manne vor d'Tüür schtelle. So simmer alli drü usegange. D'Sunne het fascht sänkrächt gschune und ds Glitzere uf em Wasser het eim fascht i de Auge weh ta. De Schtrand isch jetzt uusgschtorbe gsi. Me het d'Grüsch vo Mässer und Gable uf Täller us de Hüüser gchört. D'Hitz het eim fascht erschlage und me het chum chönne schnufe. Zerscht händ de Masson und de Raymond über Lüüt und Sache gredet, wo ich nid känne. Ich ha verschtande, dass sie sich scho lang känned und sogar es Zytli lang zäme gläbt händ. Mier sind as Ufer gange und em Ufer entlanggloffe. Hie und da het en Wälle eusi Schtoffschue gnetzt. Ich ha a nüd dänkt, unds Sunneliecht, wo mer gäge de Chopf gschtrahlet het, het mich müed gmacht. Dänn het de Raymond am Masson churz öppis gseit, wo ich nid verschtande ha. Aber im gliche Momänt han ich zwei Araber i blaue Übergwändli gseh. Si sind eus entgägecho. Ich ha zum Raymond glueget. De Raymond het gnickt und gseit: "Das isch är" Mier sind wiitergloffe. De Masson het gseit: "Wie händ die eus da chönne gfinde?" Ich glaube, sie händ gseh, wie mer de Bus gnoh händ, und händ glichzytig de Marie ihri Badetäsche gseh. Aber ich ha nüt da über mini Gedanke gseit. 

Obwohl d'Araber eher langsam gloffe sind, sinds scho vill nöcher gsi. Mier händ euses Schritttempo biibhalte, aber de Raymond het gseit:"Losed zue! Falls es en Schlegerei git, nimmsch du, Masson, de Zweiti. Ich nime mier de erschti vor. Und du, Meursault, hilfsch eus, falls en Dritte chunnt." Ich ha gseit "Okay" und de Masson het d'Händ i sini Hoseseck gschteckt. De Sand isch füürheiss gsi und d'Araber sind immer nöcher cho. I es paar Schritt entfärnig sinds schtah blibe. De Masson und ich sind langsamer gworde, während de Masson sofort uf de eint Araber zuegloffe isch. Är het ihm öppis gseit, wo ich nid verschtande ha. De zweiti het am Raymond wölle en Chopfschtoss gäh. De Raymond het zuegschlage und de Masson grüeft. De Masson isch cho, und het dä Araber, wo der Raymond ihm zueteilt gha het, mit zwei chräftige Schläg umghaue. De Araber isch chopfvora is Wasser gkippt und es paar Sekunde liggeblibe, während Luftblöterli us sinnere Nase ad Wasseroberflächi gschtige sind. 

De Raymond het i de Zwüschezyyt uf de ander Gägner iigschlage, wo dadevo scho bluetüberschtröömt gsi isch. Är het mer triumphierend über d'Schultere zuegruefe: "Lueg mal, wie dä scho schitter uusgseht! Und ich bi no nid mal fertig mit em!". Ich ha gschroue: "Pass uf! Är het es Mässer!". Mini Warnig isch z'schpat cho. De Araber het am Raymond de Arm und s'Muul verschnitte. De Masson isch en Schritt vüregschprunge. De zweit Araber isch uufgschtande und het sich hinter däm mit em Mässer verschteckt. Mier händ nid traut, eus z'bewege. Die beide Araber händ sich langsam zruggzoge, während sie eus mit em Mässer in Schach ghalte händ. Sobald sie en sicheri Dischtanz erreicht gha händ, sinds devogsecklet. Mier sind schtahblibe, im niderschmätternde Sunneliecht. Vom Raymond sim verwundete Arm isch Bluet tropft. De Masson het gseit, äs giebi i de nöchi en Dokter, wo privat da am Schtrand sini Sünntige verbringi. De Raymond het gmeint: "Gömmer sofort zu däm Chnocheschlosser." Är het fascht nid chönne rede, will z'Bluet vo sinnere andere Wunde i sim Muul Blaatere gmacht het. Mier händ em unter d'Arme griffe und em zrugg zum Huus gholfe. Wemmer aacho sind, het är gseit, d'Wunde seyged nid so tüüf, är chönni uf eigete Bei zum Dokter laufe. D'Marie isch zimli bleich worde, und Frau Masson het Träne i de Auge gha. De Masson und de Raymond sind zum Dokter. Ich bi im Bungalow blibe, zum de Fraue alles erkläre. Ich ha die Gschicht nid lang und breit wölle uusbreite. Gli han ich uufghört rede und schtattdesse aagfange rauche und ufs Meer use schtarre. 

De Raymond isch öppe am 13:30 zruggcho, begleitet vom Masson. Är het de Arm verbunde gha, und am Muulegge es Pflaschter. De Dokter het em gseit, es seyg nid schlimm; es gseyg ganz eifach deftig uus. De Masson het versuecht, de Raymond zum lache z'bringe - ohni Erfolg. De Raymond het gseit, är wölli as Meer ga schpaziere. Ich ha en gfrögt: "Wo hy wetsch?" und är het öppis gmurmelt vo "A'd Luft gah". De Masson und ich händ vorgschlage, dass mier mitchömed, aber är isch wüetig gworde und het gseit, mier sölled eus um eusi eigete Aaglägeheite kümmere. De Masson het gseit, mier sölled nid druf beschtah, mitzgah, will de Raymond jetzt so reizbar seyg. Trotzdäm han ich ihn verfolgt. Dusse isch es wie imene Bachofe gsi. Ds Sunneliecht het sich i füürigi Fläcke über Land und Meer uufteilt. Mier sind es Zytli gloffe und ich ha z'Gfühl gha, dass de Raymond weiss, wo är äne wett gah. Aber vilich han ich mich i däm Punkt i ihm tosche. Am Änd vom Schtrand simmer zunnere chline Quälle cho, wo en Kanal us em Sand gschpüelt het. D'Quälle het ihre Urschprung hinter emene grosse Fälse gha. Dänn hämmer wieder d'Araber gseh. Sie sind i ihren blaue Übergwändli im Sand gläge. Si händ harmlos uusgseh - als chönntes keis Wässerli trüebe - und händ kei Wank gmacht, wommer nöcher cho sind. De Ma wo de Raymond gschnitte het, het wortlos gschtarrt. De ander het uf ere chline Flöte us Schilf sini drüü mögliche Tön uf und ab gschpillt, während är eus us em Augewinkel beobachtet het. Es Zytli het sich niemert bewegt. Überall isch Sunneschin und Schtilli gsi - abgseh vo de Quälle und de drü einsame Kläng. Dänn het de Raymond d'Hand i sini Täsche gschteckt. Är het i sine Täsche en Revolver verborge. Ich ha bemerkt, dass em Flöteschpiller sini Zeche fascht im rächte Winkel vo sine Füess abgschtande sind. De Raymond het immer no sin Feind aaglueget und mier gseit:"Söll ich en verschüüsse?".Ich ha im Chopf alli Möglichkeite duregschpillt: Falls ich em Raymond "NEI !" säge, wird är jetzt erscht rächt wüetig und benutzt sini Knarre. Ich ha darum öppis eher schwammigs müesse säge. Also han ich gseit: „Är het Dier no nüt gseit. Äs wer feig, ihn ohni Vorwarnig abzknalle.“ Es paar Sekunde hämmer nume ds Plätschere vo de Quälle und d’Flötetön i de schtillschtehende Luft gchört. “In Ordnig” het de Raymond mier dänn gantwortet: „Dänn säg ich ihm zerscht no öppis Beleidigends, zum en zeukle. Und sobald är antwortet, schüss ich.“ - „Ja scho” han ich gseit “Aber bevor är nid sis Mässer zuckt, hesch Du offiziell kei triftige Grund.“. De Raymond isch unruhig gworde. De Araber mit de Rohrflöte het wiitergschpillt und beidi Araber händ all eusi Bewegige beobachtet. “Los zue!” han ich em Raymond gseit “Du gasch zum rächte Araber und gisch mer de Revolver. Falls de ander Problem macht oder s’Mässer fürenimmt, schüss ich en ab.“ Wo de Raymond mier de Revolver gäh het, het är enorm i de Sunne glänzt. Aber niemert het sich bewegt, es isch so gsi, als hetti d’Sunne eus feschtbrännt und mier hettid eus nid chönne rüehre. Mier händ nume chönne beobachte – beobachte ohni d’Auge abzwände. Äs isch gsi, als wer a däm churze Schtück Schtrand zwüsche Sunne und Schtrand die ganzi Wält schtillgschtande, d’Wält vo de Schtilli vo de Flöte und vo de Quälle. Dänn isch mer plötzlich en Gedanke cho: Me cha schüsse oder nid schüsse – und ds Resultat wär beidi Mal immer s’gliche. Dänn sind d’Araber plötzlich verschwunde. Si sind wie Eidechse hinter d’Deckig gschloffe, wo de Fäls ihn bote het. De Raymond und ich sind zrugggange. Är het jetzt glücklicher usgseh und mier händ diskutiert, wenn mer de Bus sötted nä, zum zrugg uf Algier ga. Wemmers Bungalow erreicht händ, isch de Raymond grad ine, aber ich bi uf em untere Schtägetritt schtahblibe. Ds Sunneliecht isch mer wie in Chopf gschosse und ich ha gwüsst, ich hett nid gnueg Chraft gha, zum d’Schtäge ufeschtiige und dinne au no nätt mit de Fraue plaudere. Aber d’Hitz isch so gross gsi, dass es glich schlimm gsi isch, dusse a de Hitz z’bliibe, unter däre bländende und erdrückende Liechtmasse. Inegah oder dusseblibe – es het kei Rolle gschpillt. 

Ich bi zum Schtrand zrugggange, e cli ga laufe. Es het dört immer no die glich roti Hitz gherrscht, so wiit me au gluegt het. Und chlini Wälle händ de heissi Sand gläckt. Ich be langsam in Richtig Fälse gloffe und ha vor luuter Hitz und Liecht mini Schläfe dröhne gschpürrt. Mini Zäh händ gknirscht und ich ha mini Füüscht i de Seck aagschpannt. Es isch immer wie en Schlag gsi gäget d’Schtirn. Ich ha alli Mittel uufgwändet, zum d’Sunne abwehre, aber d'Sunnewermi het mich so fescht durchtränkt, dass es immer chli schwindlig gsi isch, als wer ich aatrunke. Immer dört, wo Schärbe oder Muschle am Bode gläge sind, isch d'Sunne driigschosse und bündlet druusreflektiert, mitzt id Auge. Ich bi wiitergloffe. D'Fälsformation isch in Sichtwiiti cho. Und de Fäls isch umringt gsi vo gleissendem Sunneschy. Ich ha a s'chüele klare Flüssli müesse dänke, wo bim Fälse gsi isch. Alles Gäld vo de Wält het ich zahlt, zum em Liecht entcho und im Schatte uusruebe. Aber won ich nöcher cho bi, han ich gseh, dass de Araber vom Raymond dört gsi isch. Är isch uf em Rugge gläge, mit de Händ hinter em Chopf. Sis Gsicht isch im Schatte vom Fäls gsi, aber de Rescht vom Körper i de Sunne. Me het gseh, wie sis Übergwändli i de Hitz dampft het. Ich hetti besser sölle zrugggah, aber ich ha gmeint die Aaglägeheit seyg alte Kafi. Darum han ich nid emal me dra dänkt, won ich id Richtig vom Fälse wiitergloffe bi. Wenn de Araber mich gseh het, het är sich e chli uufgrapplet. Ich ha erchännt, wie är en Hand in Sack gschteckt het. Ich ha inschtinktiv au d'Hand in Sack ta, und em Raymond sin Revolver verschteckt umchlammeret. Dänn isch de Araber wieder chli flacher änegläge, aber är het immer no d'Händ im Sack gha. 

Ich bi öppe zwölf Meter entfärnt gsi, und ha de Araber im Hitzeflirre eigentlich nume schemehaft als verschwummnige Fläck gseh. Mängisch han ich sini Auge zwüschet mine halbgschlossne Auglider gseh. D'Wällegrüsch sind jetzt schwächer gsi als am Mittag. Aber s'Liecht isch immer no gliich intensiv gsi - d'Sunne het das Schtrandschtück wie immer mit voller Chraft beschune. Zwei Schtunde lang cha d'Sunne schiinbar immer am gliiche Ort schtahblibe und es Meer zu flüssigem Schtahl choche. Wiit usse am Horizont isch es Dampfschiff vorbiizoge, aber ich ha's eigentlich nume als chline Fläck i mim Blickfäld gseh, dänn ich ha ja de Fokus uf de Araber fixiert gha. Es isch mer iigfalle, dass ich mich eigentlich nume mues umtreie, wäglaufe und alles vergässe. Aber de ganzi Schtrand, sini füürheissi Längi, het mer gfürchtig in Rugge brännt. Ich bi es paar Schritt in Richtig Quälle gloffe. De Araber isch schtill blibe. Es isch immer no en zimlichi Dischtanz zwüschet eus gsi. Äs het usgseh, als würdi de Araber mich aagrinse - aber das isch vilicht nume wäg em Schatte uf sim Gsicht gsi. Ich ha gwartet, während d'Sunne mini Wange gchochet het. Schweisstropfe händ sich i mine Augebraue gsammlet. Äs isch genau di gliichi Hitz gsi, wie a de Beärdigung vo minnere Mueter - mit all de negative Uuswirkige wo so en Affehitz eifach immer het. Bsunders uf minnere Schtirne isch es schlimm gsi. Mini Vene händ sich aagfühlt, als würdeds grad platze. Ich ha das nid lenger chönne uushalte, und drum bin ich en Schritt vorwärts. Ich ha gwüsst, dass das nid schlau isch; aber ich ha ewäg vo de Sunne wölle - mich es paar Meter bewege. Aber ich ha dä verheerendi Schritt gmacht, nur ei Schritt. De Araber het sis Mässer zoge unds i mini Richtig ghebt, is Sunneliecht. En volle Liechtschtrahl isch us de Klinge cho und mer id Auge gschosse und äs het sich so aagfühlt, als schtichi mier es dünns Mässer id Schtirne. Im gliche Momänt isch all dä Schweiss, wo sich uf mine Augebraue aagsammlet gha het abekeit uf mini Augelider. Unter däm Schleier us Schweiss und Träne han ich nümme vüregseh. Ich ha nume no d'Zymble vo de Sunne bemerkt, wo a mim Chopf närvig gklinglet händ und - weniger gnau - das gierige Mässer us Liecht, wo uufblitzt isch us däm Mässer vom Araber. Äs isch schmärzhaft durch mini Augäpfel gschosse. Alles vor mine Auge het gschwankt, en füürigi Wälle isch us em Meer cho, während de Himmel verbroche isch, langi Flamme sind durchs ganze Riff zischt. Jede Närv i mim Körper isch aagschpannt gsi wie en Fädere us Schtahl. Mini Griff um de Revolver het sich zuezoge. De Schuss het sich glöst und de Rückschtoss han ich im Handglänk gschpürt. Mit däm riissende peitschende Grüüsch het alles aagfange. Ich ha mer de Schweiss abgschüttlet und dä Liechtschleier. Ich ha sofort gwüsst: Ich ha's Gliichgwicht vo däm Tag zerschtört, d'Rueh vo mene Schtrand gschtört, wo ich glücklich gsi bi. Aber ich ha no vier wiiteri Schüss i dä verwundeti Körper gschosse, wo kei sichtbari Iischusslöcher zruggglah händ. Und mit jedem wiitere Schuss isch es gsi, als würd ich as Tor vo mim Unheil chlopfe. 

Eigene Webseite von Beepworld
 
Verantwortlich für den Inhalt dieser Seite ist ausschließlich der
Autor dieser Homepage, kontaktierbar über dieses Formular!